در واقع، شبکه بیت کوین عمدتاً از منابعی چون گاز طبیعی، زغالسنگ و انرژیهای تجدیدپذیر تغذیه میشود و نفت خام به عنوان سوخت مستقیم استخراج، سهمی در حد خطای محاسباتی دارد.
تمرکز اصلی ماینرها در کشورهایی نظیر ایالات متحده، روسیه و چین است که بازارهای انرژی آنها وابستگی مستقیمی به نوسانات نفت ندارند. همچنین، تنها حدود ۸ تا ۱۰ درصد هشریت شبکه متعلق به کشورهای حاشیه خلیج فارس مثل امارات و عمان است که نرخ برق آنها با قیمت نفت پیوند خورده است. بنابراین، رسیدن قیمت نفت به بالای ۱۰۰ دلار تأثیر مستقیم و فوری بر هزینههای عملیاتی اکثریت مطلق ماینرها نخواهد داشت و لرزش اصلی در جای دیگری احساس میشود.
خطر واقعی برای صنعت ماینینگ در جبهه درآمد نهفته است، نه هزینه. در واقع، شوکهای ژئوپلیتیکی سرمایهگذاران را به سمت داراییهای کمریسک سوق میدهد. این روند باعث کاهش شاخص هشپرایس (Hashprice) یا همان درآمد به ازای واحد پردازش هم میشود. همانطور که در فوریه امسال مشاهده شد نیز سقوط ۲۳ درصدی قیمت بیت کوین درآمد ماینرها را به پایینترین سطح تاریخی خود یعنی ۲۷.۸ دلار رساند. در نهایت، بقای ماینرها در میانه آتش جنگ بیش از آنکه به قیمت نفت بستگی داشته باشد، به قدرت و پایداری پادشاه بازار ارزهای دیجیتال در برابر توفانهای اقتصاد کلان وابسته است.
