امروزه، برندسازی یک راهحل مناسب برای توسعه تجارت و جذب مشتریان به شمار میرود. اگر برندی بتواند در جامعه مصرفکنندگان مقبول واقع شود، بدون تردید کسبوکار آن نشان تولیدی تضمین شده خواهد بود.
به گزارش پایگاه خبری گسترش، روزنامه گسترش تجارت نوشت: این مهم، برخی از تولیدکنندگان را بر آن داشته تا برای تضمین فروش کالای خود، اقدام به حک برخی از برندهای معروف روی کالاهای تولیدی خود کنند؛ موضوعی که متاسفانه در ایران گسترش یافته است. کارشناسان بر این باورند که نبود قانون کپیرایت در ایران، به این مسئله دامن زده است و برای اینکه اعتماد مصرفکنندگان بهنظام توزیع از بین نرود، چارهای نیست جز اینکه برای برخی از استفادههای غیرقانونی در کشور تدبیری اندیشیده شود. اما به واقع راهکار این مسئله چیست؟ رئیس مرکز پژوهشها و تحقیقات اتحادیه صنف پوشاک تهران میگوید: از نام و نشان کمپانیهای بزرگ دنیا، در بیشتر کشورها بهواسطه قانون کپیرایت محافظت میشود که این منع قانونی باعث حفاظت از منافع نام و نشانهای تجاری شده است. اما در کشور ما و شاید در یکی دو کشور دیگر قانون کپیرایت رعایت نمیشود و همین مسئله امکان برخی از سوءاستفادهها را به وجود آورده است. محمدجواد صدقآمیز بیان میکند: نبود قانون کپیرایت در کشور بیش از هر موضوع دیگری به حقوق مصرفکنندگان و اعتماد آنها به نظام عرضه آسیب وارد میکند. این موضوع درحالی است که خوشبختانه منعی برای حضور برندها در ایران وجود ندارد و برندها میتوانند در کشور ما حضوری فعال داشته باشند. وی درباره تبعات سوءاستفاده از برندهای تجاری میگوید: وقتی از نام یک برند تجاری سوءاستفاده میشود، شاید درظاهر اتفاقی برای آن برند رخ ندهد و حتی شکل تبلیغات به خود بگیرد و باعث شناخته شدن آن برند در کشور شود، اما این مسئله ضربه جدی به نظام عرضه در کشور وارد میکند و این آسیب غیرقابل جبران است. بیاعتمادی مردم به نظام عرضه مسئله مهمی است و باید بهصورت جدی به آن پرداخته شود. وی با اشاره به تمایل مردم برای خرید برندهای خارجی میگوید: از دلایل تمایل افراد به خرید کالای دارای نشان این است که تولیدکنندگان چنین برندهایی با توجه به نیاز و سلایق روز افراد حرکت میکنند. ضمن اینکه الگوهای فرهنگی و هویتسازی که این طرحها و برندها ایجاد میکنند در تمایل مردم برای خرید این برندها بسیار تاثیرگذار است. نداشتن آگاهی نسبت به برخی طراحیها این فعال اقتصادی با اشاره به این نکته که برخی از مصرفکنندگان آگاهی چندانی نسبت به هویت برخی از طراحیها ندارند میگوید: داشتن پشتوانه فرهنگی در تولید برند بسیار مهم است. این امر درحالی است که در بیشتر موارد افرادی که اقدام به خرید این نشانها میکنند، آگاهی چندانی از طراحیها و هویت کالاها ندارند و فقط برای اینکه آن برند یک تمایل عمومی ایجاد کرده است از آن استفاده میکنند. صدقآمیز با بیان اینکه تمایل به خرید برند در بسیاری از کشورهای دنیا مرسوم است و این فقط مختص ایران نیست میگوید: شاید بتوان گفت، بیش از ۲۵ درصد مردم تمایل به خرید کالاهای دارای برند دارند که البته این تمایل به قدرت خرید افراد هم وابسته است. وی در پاسخ به این پرسش که شیوهنامه وزارت صنعت، معدن و تجارت مبنی بر ممنوعیت ورود برندهایی که در ایران نمایندگی ندارند تا چه میزان باعث کاهش عرضه برندهای تقلبی در کشور میشود میگوید: آنچه در این شیوهنامه به آن اشاره شده است، باعث خواهد شد که تا حد زیادی این معضل رفع شود، اما نمیتوان با استناد به این شیوهنامه این معضل را برای همیشه رفع کرد. به گفته وی هزینه بالای تبلیغات در کشور، تغییر کردن ذهنیت مردم نسبت به تولیدات داخلی و مواردی از این دست، ازجمله چالشهای جدی است که بر سر راه تولیدکنندگان داخلی قرار گرفته که لازم است برای احیای اعتماد ازدسترفته مصرفکنندگان در این زمینه تلاش شود. رئیس مرکز پژوهشها و تحقیقات اتحادیه صنف پوشاک تهران میگوید: اجرای تمام و کمال شیوهنامههایی که در این رابطه صادر میشود میتواند مانعی برای بهبود این وضعیت شود، ضمن اینکه برای جلوگیری از این تخلفها ضروری است مردم از فروشگاههایی که مورد تایید مرکز اصناف است خریدشان را انجام دهند، چون این فروشگاهها برای حفظ اعتبارشان اجناس تقلبی عرضه نمیکنند. ضایع شدن حقوق مصرفکننده با عرضه برند تقلبی همچنین دبیر اتحادیه تولید و صادرات صنایع نساجی و پوشاک ایران درباره عرضه برندهای تقلبی در ایران میگوید: عرضه برندهای تقلبی در کشور باعث خواهد شد، حقوق تولیدکنندگان و مصرفکنندگان ضایع شود. متاسفانه عموم برندهای خارجی که در بازار عرضه میشود پوشاک استوک و تقلبی هستند که بیشتر بهصورت قاچاق وارد کشور شدهاند. البته این سخن به این معنا نیست که برند اصل در بازار موجود نیست. سعید جلالی قدیری با تاکید براین موضوع که حک کردن نام یک نشان تجاری یا برند اصل روی کالای بیکیفیت باعث نارضایتی تولیدکنندگان و مصرفکنندگان میشود افزود: بسیاری از مصرفکنندگان با مشاهده نام برند گمان میکنند یک برند اصلی خریداری کردهاند اما واقعیت اینگونه نیست و در این میان، حقوق آنها ضایع میشود. متاسفانه این شیوه عرضه کالا باعث شده یک عده سودجو سودهای گزاف عایدشان شود. به گفته وی باید به مرور زمان طرحی اندیشیده شود که تقلب از پوشاک دور شود و مصرفکنندگان با اعتماد کامل اقدام به خرید کالای موردنظر خود کنند. وی بابیان اینکه مخالف واردات پوشاک به کشور نیست میافزاید: پوشاک باید براساس اصول و قواعد و حفظ اصالت کالا وارد کشور شود. هر چند که تحقق این مهم، نیازمند زمان است، اما باید از یک جایی اینکار شروع شود. به طور حتم اجرای دقیق شیوهنامه وزارت صنعت، معدن و تجارت مبنیبر لزوم داشتن نمایندگی برندهای خارجی در ایران میتواند راهکار مناسبی برای کنترل برندهای تقلبی در ایران باشد. لزوم بازنگری در مفهوم برند جلالی قدیری با اشاره به این نکته که باید با دید بازتری به مفهوم برند توجه شود میگوید: منظور از برند؛ نام و نشان تجاری است، اما همواره وقتی سخن از برند به میان میآید ذهنها به سمت کالای گران و لوکس میرود.عموم مردم میخواهند کالای بااصالت خریداری کنند و از این طریق از خریدشان مطمئن باشند. به این ترتیب نمیتوان گفت افرادی که اقدام به خرید کالای برند میکنند به دنبال شخصیتسازی برای خود نیستند و کیفیت کالا برایشان حائزاهمیت است. وی در ادامه میگوید: البته در این بین افرادی هم هستند که استفاده از کالای مارکدار برایشان مهم است، اما به هر حال عامه مردم به دنبال جنس باکیفیت هستند و ازاینرو لازم است که مفهوم برند بودن از کالای لوکس و گران از تفکیک شود. برند بودن لزوما به معنی لوکس بودن نیست؛ گاهی برخی از برندهای باکیفیت از آنجایی که تولید انبوه دارند باقیمت مناسب عرضه میشوند. این فعال اقتصادی با اشاره به اثرات اجرایی شدن شیوهنامه وزارت صنعت، معدن و تجارت میگوید: مطابق با این شیوهنامه پوشاکی که وارد کشور میشود باید نمایندگی رسمی در کشور داشته باشد. تصویب چنین شیوهنامههایی شاید گام نخست باشد اما متاسفانه واردات پوشاک میلیاردی شده و فقط با تصویب این شیوهنامهها نمیتوان راه بهجایی برد. زمانی که قرار است این شیوهنامه اجرایی شود لازم است صنایع داخلی تقویت و برندسازی در کشور با جدیت دنبال شود. سخن آخر برخی از برندها اعتماد مصرفکنندگان را به خود جلب کردهاند و به عبارتی توانستهاند خود را در بین مردم جا بیندازند. همین مسئله باعث شده، برخی افراد سودجو با سوءاستفاده از نام و نشان این برندها و حک نام آنها روی کالاهای بیکیفیت خود سود سرشاری بهدست آورند. ازاینرو لازم است برای کنترل این شرایط راهکار جدی اندیشیده شود چون ادامه این مسیر باعث میشود، اعتماد مصرفکنندگان نسبت به کالاهایی که در بازار عرضه میشود خدشهدار شود.
