یک روانشناس و استاد دانشگاه درباره اینکه والدین چگونه میتوانند با فرزندان خود گفتوگوی دوستانهای داشته باشند؟ گفت: نباید میان نقشهای والدین مرزهای زیادی قایل شد و گفتوگوی صمیمی را تنها وظیفه مادران دانست. در گفتوگوهایی که با فرزندان خودداریم هدف اصلی ایجاد آگاهی و بینش است چراکه والدین تجربیاتی دارند که میتواند در اختیار فرزندان قرار بگیرد.
به گزارش پایگاه خبری گسترش به نقل از ایسنا، دکتر علیرضا پیرخائفی ضمن بیان اینکه بنیان گفتوگو در خانواده ایجاد میشود و پدر و مادر نقش اساسی در آن دارند لذا پیش از هرچیز باید بدانیم گفتوگو به الزامات و پیشدرآمدهایی نیاز دارد گفت: فضای امن یکی از مهمترین پارامترهای گفتوگو است. منظور این است که حرفای مطرحشده نتایج و پیامدهایی را به دنبال دارد و افرادی که با یکدیگر صحبت میکنند باید خیال آسوده داشته باشند تا آنچه در ذهنشان میگذرد را بیان کنند. وی با تأکید بر اینکه در گفتوگو نباید به دنبال قضاوت یا ارزیابی باشیم افزود: نگرانی طرفین از اینکه پس از گفتوگو مورد داوری قرار بگیرند، آسیب زاست. این روانشناس ادامه داد: در گفتوگو کردن باید انسان مهربانی باشیم و ما برای این موضوع به یک آستانه تحمل بالا نیاز داریم چراکه در گفتوگو ممکن است حرفهایی زده شود که خوشایند ما نباشد. وی در پاسخ به اینکه والدین چگونه میتوانند با فرزندان خود گفتوگوی دوستانهای داشته باشند؟ گفت: نباید میان نقشهای والدین مرزهای زیادی قایل شد و گفتوگوی صمیمی را تنها وظیفه مادران دانست. در گفتوگوهایی که با فرزندان خودداریم هدف اصلی ایجاد آگاهی و بینش است چراکه والدین تجربیاتی دارند که میتواند در اختیار فرزندان قرار بگیرد. پیرخائفی که در یک برنامه رادیویی صحبت میکرد اظهار کرد: مهارت در گفتوگو بسیار اهمیت دارد. والدینی که خلاقتر و اهل مطالعهاند خیلی بهتر میتوانند این رابطه را فراهم کنند زیرا از قدرت تحمل بالاتری برخوردارند و پیشداوری نمیکنند. در ادامه این برنامه حسینزاده، روانشناس و استاد دانشگاه نیز در پاسخ به والدینی که چگونه میتوانند با فرزندانشان که درگیر فضای مجازی هستند و با این فضا خو گرفتهاند، رابطه دوستانه برقرار کنند؟ گفت: فضای مجازی فقط اطلاعات به افراد میدهد و هرگز جای خالی ارتباط را پرنمی کند. جنس این فضا برای انسان حالت گمگشتگی ایجاد میکند و سیال بودن و شناور بودن در این فضا لذتهای خاص خود را دارد اما فرزندانی که ساعتهای طولانی غرق در فضای مجازی هستند به این معنا نیست که آن فضا توانسته جای دوست را برای آنها بگیرد چراکه رابطه عاطفی برقرار نمیشود. وی ادامه داد: اگر این رابطه عاطفی را برقرار کنیم و به او کمک کنیم از این گمگشتگی بیرون بیاید و انبوه اطلاعات را تفسیر و تحلیل کند و در جای خود قرار دهد، در واقع از امکان فضای مجازی برای تقویت رابطه دوستانه با کودک خود بهره گرفتهایم. بنابراین اگر مدام به کودک خود بگوییم گوشی یا تبلت را کنار بگذار و بیا با من حرف بزن کمکی به رابطه دوستانه با فرزند نکردهایم. بهتراست با او درباره این فضا گفتوگو کنید. بهعنوانمثال از او بخواهید درباره صحبتهایی که در آنجا میشود حرف بزند و با او این مسائل را تحلیل کنید. هم به رابطه دوستانه با او قوت بخشیدهاید و هم به او کمک کردهاید در انبوه اطلاعات گم نشود. حسینزاده با تأکید بر اینکه باید کلید گفتوگو را داشته باشیم و از مهارتهای لازم برخوردار باشیم خاطرنشان کرد: نخستین قدم این است که فرزند خود را بشناسیم چراکه همه افراد برای همکاری در گفتوگو خود روزنههایی دارند. متناسب با شناخت باید راهحل را پیدا کرد. برخی از کودکان خوشقلق هستند و صمیمانه با پدر و مادر خود رابطه برقرار میکنند اما برخی از بچهها مقاومت بیشتری دارند و سرسختتر هستند و این سرسختی نباید باعث این شود که این افراد کنار گذاشته شوند. با تفکر جدید و راهحل و شیوههای نوین میتوان راهحلی برای آنها فراهم کرد. این جامعهشناس بابیان اینکه به یاد داشته باشیم ارتباط فقط گفتوگو نیست و گاهی با تماشای یک فیلم میتوانیم با کودک خود ارتباط برقرار کنیم بنابراین باید ابزارهای لازم ارتباط را نیز پیدا کرد گفت: برخی از افراد در تقسیمبندی بهعنوان افراد ذهنی شناخته میشوند. این افراد در ارتباط با دیگران با تردید و تأمل بیشتری اقدام میکنند و این موضوع را نباید عدم تمایل او برای ارتباط دوستانه تلقی کرد باید به او مجال دهیم با شیوهها و الگوهای خاص خود ورود پیدا کند. شناخت روش و منش هر شخص برای دوستی شرط کلیدی است.
