در زمینه گسترش فعالیت مجریان و مدیران برگزاری رویدادهای نمایشگاهی ابتدا لازم است تفاوت بین برگزارکننده نمایشگاه و مجری نمایشگاه را بررسی کنیم. خلاصهترین تعریف آن است که برگزارکننده مسئولیت تمام برنامهریزیهای یک نمایشگاه را برعهده دارد، در حالی که مجری تنها مسئول بخشی از کار است.
با این توصیفات بهطور معمول در محل نمایشگاههای بینالمللی تهران و گاهی برخی از شهرها برگزارکنندگان فعالیت میکنند و در سایر مراکز بهطور عمده مجریان.
در چنین تعریف و توصیفی ورود به عرصه برگزاری نیاز به دانش، تخصص، تجربه، توان مدیریتی، ارتباطات ملی و بینالمللی، ذکاوت هنری و... دارد. در حالی که برای مجریگری توان مدیریتی و تجربه کفایت میکند.
در کشور ما خدمات در همه صنوف و صنایع جذابیت بیشتری دارد و نمایشگاه هم از این مقوله مجزا نیست؛ پس گروههای زیادی که باور دارند برای اجرا یا برگزاری نمایشگاه نیاز به دانش و تجربه نیست، با داشتن ارتباط تلاش میکنند خود را وارد این عرصه کنند. متاسفانه هیچ نهاد قانونی نمیتواند مانع فعالیت اشخاص فاقد صلاحیت شود. در حالیکه برای اداره یک سوپرمارکت یا میوهفروشی، نهادهایی صلاحیت افراد را بررسی کرده و آن را تایید یا رد میکنند. آیا وقتی سرمایه مشارکتکنندگان یک نمایشگاه در اختیار فردی قرار میگیرد، نباید صلاحیت او مورد بررسی قرار گیرد؟
پیشنهاد من این است نخست استانداردهای برگزاری در سطوح مختلف بینالمللی، ملی و منطقهای روشن شده و سپس شرایط فعالیت در حوزه برگزاری یا اجرا در سطوح مختلف تبیین شود. معتقد هستم یک برگزارکننده که سالها هزینه میکند تا نمایشگاهی دارای وجهه بینالمللی شده و به سودآوری برسد دارای حقوق معنوی و مادی آن نمایشگاه است.
شرط کار حرفهای، شرعی، عرفی و قانونی آن است که اشخاص با بهانههایی مانند انحصارطلبی، توقع تصاحب آن را نداشته باشند. درباره مواجهه با برگزارکنندگان یا مجریان خارجی هم باید بگویم برگزارکنندگانی در ایران حضور دارند که از نظر تجربه و دانش و تبحر چیزی از آنها کم ندارند بنابراین نباید شرایط راحتی را برای آنها فراهم کرد تا به سرعت به رقیب نشان(برند)های ایرانی تبدیل شوند.
عبدالکریم جلالی _ مدیر برگزاری رویدادهای بینالمللی
