تجربه ایران نشان داده است، کشوهای اروپایی و صاحب فناوری، روشهای به روز صنعت را به ایران نمیدهند. این در حالی است که برای کاهش خطر گازهای گلخانهای باید صنایع به روز شوند.
گسترش نیوز: توافق پاریس، در چارچوب پیماننامه سازمان ملل در تغییر اقلیم (UNFCCC) است. این توافق با هدف کاهش گازهای گلخانهای است که اجرای آن از سال ۲۰۲۰ آغاز میشود. این توافقنامه موافقان و مخالفان زیادی دارد، ازجمله کشورهای امریکا و روسیه که وارد شدن به این پیمان را برای صنایع خود مشکل ساز میدانند. ورود ایران به پیمان پاریس بین ۵۰ تا ۶۰ میلیون دلار هزینه دارد. مخالفان این طرح تحریمهایی که علیه ایران وضع شده است را یکی از مهمترین موانع حرکت به سمت صنایع پیشرفته عنوان میکنند.
عباس پاپیزاده، عضو کمیسیون کشاورزی، آب و منابع طبیعی مجلس شورای اسلامی و نماینده مردم دزفول در ارتباط با توافق پاریس به «گسترش نیوز» گفت: میزان مزایا و مضررات این طرح را مورد بررسی دقیق قرار دادیم و نتیجه این تحقیقات نشان میدهد، طرح مزبور مزایای چندانی برای ایران ندارد، در مقابل کشور را با مشکلات بسیاری مواجه میکند. ۰
هزینهای بالغ بر ۵۰میلیون دلار برای ورود به پیمان
وی با بیان این موضوع که ایران یکی از کشورهای تولیدکننده منابع فسیلی از جمله نفت و گاز است، اظهارکرد: دلیل پایین بودن نرخ این منابع در کشور این است که سوختهای فسیلی با قیمتی بسیار پایینتر از فوب خلیجفارس در دسترس شهروندان قرار میگیرد. در صورت پذیرش این تعهدنامه ما باید استفاده از سوخت ارزان نرخ را کنار بگذاریم و به سمت مصرف برق پیش برویم. حال باید در نظر بگیریم که هزینه تولید برق خورشیدی بیش از ۷ تا ۸ برابر تولید برق با انرژی فسیلی و گاز است.
۵۰۰ تا ۷۰۰ تومان برای هر کیلو وات
عضو کمیسیون کشاورزی، آب و منابع طبیعی افزود : تولید هر کیلو وات برق از انرژی فسیلی با یارانه هایی که دولت پرداخت میکند ۷۹ تومان به شهروندان تحویل داده میشود. هرچند تولید نیروی برق در ایران نسبت به نرخ جهانی پایین تر است اما همچنان این هزینه برای بسیاری از مشتریان ایرانی گران است. تولید یک کیلووات برق با انرژی خورشیدی در ایران بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ تومان هزینه دارد. اگر بخواهیم میزان انتشار گازهای گلخانهای را کاهش دهیم باید سرمایهگذاری هنگفتی انجام دهیم. کارشناسان شرکت نفت کشور معتقدند ورود ایران به پیمان پاریس بین ۵۰ تا ۶۰ میلیون دلار هزینه دارد.
خطراتی از جنس تحریم
پاپیزاده با بیان این موضوع که کشورهای توسعهیافته مراحل توسعه را طی کردهاند، گفت: این کشورها دارای صنایعی مطابق با دانش روز و موافق محیطزیست هستند و یا این دانش را به راحتی به روز میکنند. کشورهایی همچون ایران در صنعت خود با خطراتی همچون تحریمهای فناوری و اقتصادی روبهرو هستند و نمیتوانند آن گونه که شاید به این موضوع بپردازند. برای کاهش گازهای گلخانهای باید صنایع به روز شوند و این به روز شدن نیاز به فناوری دارد. تجربه ایران نشان داده است کشورهای اروپایی و صاحب فناوری، روشهای به روز و موفق خود را برای پیشرفت صنایع به ایرانیها آموزش نمیدهند. کشورهای پیشرفته موظف هستند سالانه برای بالابردن سطح فناوری کشورهای توسعه نیافه هزینهای در نظر بگیرند اما این کشورها هیچ گاه از چنین موضوعی پیروی نکردند. تمام این سخنان وعده سر خرمن است و عضویت در این پیمان نتیجهای برای ایران ندارد.
گفتنی است: مؤسسه منابع جهانی (WRI) در سال ۲۰۱۰ با ارائه شاخصهای ارزیابی اقلیمی (CAIT)، سهم کشورهای جهان در انتشار گازهای گلخانهای را بررسی کرده است. نتایج این بررسیها نشان میدهد که حدود ۸۰ درصد گازهای گلخانهای منتشرشده در جهان ناشی از فعالیتهای کشورهای توسعهیافته است که تنها ۲۵ درصد جمعیت جهان را شامل میشوند. همچنین تنها حدود ۲۰ درصد گازهای گلخانهای توسط فعالیت کشورهای دیگر جهان منتشر میشود که جمعیت ۷۵ درصد جهان را تشکیل میدهند. بنابراین شاهد نابرابری در انتشار گازهای گلخانهای در بین کشورهای مختلف هستیم که نتیجه آن، رشد اقتصادی کشورهایی شده که امروز مدعی کاهش انتشار برای تمامی کشورهای دنیا هستند.
