ابوالفضل خلخالی - عضو هیاتعلمی دانشگاه علم و صنعت
شاهد هستیم صنعت خودرو چند سالی است بهدنبال همکاریهای بینالمللی تغییراتی را در سامانه تولید خود بهوجود آورده اما آنچه در این مشارکتها مهم است انتقال دانش فنی است زیرا نخستین آسیبپذیری این صنعت در ارتباط با شرکای خارجی است چراکه در همکاریهای گذشته دانش فنی مورد نیاز به معنای واقعی منتقل نشد ضمن آنکه دانش فنی در واحدهای صنعتی قطعهسازی به معنای توانمندی طراحی هنوز شکل نگرفته است؛ اینکه خودروساز یک قطعه یا مجموعه جدید را با قابلیتهای نو درخواست دهد و صنعتگران این حوزه بتوانند آن را طراحی کرده و تحویل دهند. از سوی دیگر یکی از مشکلاتی که مانع تولید رقابتی میشود تامین مواد اولیه است. بسیاری از مواد اولیه یا زیرسیستمها و قطعات که در مجموعه قطعهسازی مورد استفاده قرار میگیرد، وارد میشوند. دسترسی به مواد خام در داخل کشور زیاد است اما آنچه مورد نیاز این صنعت است مواد فناوریشده است که در کشور تولید نمیشود چون ارتباط لازم بین دانشگاه و صنعت برقرار نیست و اطلاعاتی که در دانشگاه وجود دارد وارد جامعه صنعت نمیشود در نتیجه این حلقه گمشده موجب میشود صنعتگر از اطلاعات مورد نظر بیخبر باشد بنابراین دانش دانشگاهها به صنعت منتقل نمیشود و اگر این ارتباط محقق شود در بسیاری از بخشها دیگر نیاز به واردات نخواهیم داشت. یکی از ضروریات تولید و تولیدکننده دانش فنی است که میتواند آن را از مسیر مطالعات دانشگاهی کسب کند اما همچنان ترجیح این است که مواد اولیه خریداری و وارد شود و چرایی این موضوع، مسئلهای است که باید بررسی شود؛ آیا مربوط به اقتصاد است، مربوط به سیاستگذاری کلان کشوری است یا شاید گروههای رانتی باشد که این امر برای آنها صرفه اقتصادی دارد. بنابراین برای توانمندی در تولید باید به نکاتی توجه کرد؛ نخست همکاریهای شکل گرفته در بسترهای جدید باشد و به معنای واقعی دانش فنی به صنعت منتقل شود، دیگر اینکه به لحاظ مواد اولیه باید توانمندی تولید مواد اولیه فناوریشده در کشور ایجاد شود که هر دو مسئله با همراه بودن صنعت و دانشگاه محقق میشود زیرا فعالان دانشگاهی با مطالعات و پژوهشهایی که دارند میتوانند بهترین راهنما برای صنعتگران در این عرصهها باشند.
