کتایون ملکی - روزنامهنگار
در چند سال گذشته، سنگآهن به عنوان ماده اولیه صنعت فولاد با بازاری پرتنش همراه بود. افت نرخ این ماده معدنی در این مدت باعث شد معادن زیادی به ویژه معادن کوچک و متوسطمقیاس نه تنها در ایران بلکه در دیگر کشورهای معدنی جهان فعالیت خود را متوقف کنند. در همین زمان پیشبینیهای زیادی از سوی کارشناسان داخلی و خارجی مطرح میشد اما سال گذشته میلادی، اتفاقهای خوبی برای این حوزه رقم خورد. هرچند رشد قیمتها به اندازهای نبود که سنگآهن سالهای۸۸ -۸۹ را برای خود تکرار کند اما این افزایش نرخ توانست این حوزه را از دره مرگ نجات دهد. البته با بررسی وضعیت نرخ در سالهای گذشته خواهیم دید بازار در حوزه نرخ حالتی سینوسی دارد و گاهی در نوک قله و گاهی در دره است. حال، سنگآهن در سال گذشته میلادی توانست با رشد اندک وضعیت خود را بهبود بخشد. نرخ این محصول در دو ماه نخست سال گذشته میلادی، روندی رو به بالا داشت و از حدود ۸۰ دلار در هر تن ژانویه به ۹۰ دلار در هر تن تا اواسط فوریه رسید اما تا ژوئن تصحیح نرخ زیادی برای این محصول مشاهده شده و به ۵۰ تا ۶۰ دلار در هر تن رسید. البته نیاز به تکمیل موجودی کارخانههای چینی و محدودیت عرضه سنگ آهن خلوص پایین در این کشور موجب شد بازار سنگ آهن دوباره دستخوش بهبود شود و تا اواسط اوت به ۷۷ دلار در هر تن برسد. دوباره اواخر اوت افت نرخ مشاهده شد. تولید فولاد وارد دورهای از نوسان شد و در نهایت سنگ آهن سال گذشته میلادی را در ۶۰ تا ۷۰ دلار هر تن به پایان برد. در واقع سنگآهن در این سال توانست به ثبات قیمتها برسد. در کشور ایران، کاهش نرخ جهانی سنگآهن باعث شد معادن این حوزه به ویژه معادن متوسطمقیاس به سراغ فرآوری این ماده معدنی بروند. این موضوع باعث شد رئیس انجمن تولیدکنندگان و صادرکنندگان سنگآهن ایران چندی پیش در نشست خبری خود اعلام کند، در سال ۹۸ دیگر صادرات سنگآهن دانهبندی نخواهیم داشت. این خبر یعنی تکمیل زنجیره ارزش به کمک فعالان سنگآهن و ایجاد ارزش افزوده بیشتر برای معادن بخش خصوصی. در واقع کاهش نرخ جهانی، توفیق اجباری بود تا صادرات سنگآهن دانهبندی در ایران کاهش پیدا کند.
