حسن نصیریان / عضو هیات مدیره انجمن چرم ایران
محصولات چرمی در ایران حدود ۲ دهه است رشد کرده است و نشان(برند)های مختلفی در آن متولد شدهاند. برای توسعه بازار محصولات چرمی لازم است صنعتگران در کشورهای مختلف حضور فعال داشته باشند و با ورود به مجموعههایی مانند فروشگاههای زنجیرهای کوچک و بزرگ معروف در بازارهای هدف، خود را به مشتریان بینالمللی معرفی کنند. امروز تولیدکنندگان محصولات چرمی بازارهای روسیه و حاشیه خلیجفارس را هدف قرار دادهاند و تلاش میکنند تا وارد این بازارها شده و سهمی برای خود داشته باشند. درحالحاضر نیمی از این بازار در اختیار تولیدکنندگان کشورهای اروپایی و ترکیه و هند است. تحقق این امر تا جلب اعتماد مشتریان زمانبر بوده و لازم است از تجربه سایر کشورها بهرهمند شویم. یکی از راههای توسعه بازار، بازارسازی است. تولیدکنندگان محصولات چرمی کشور میتوانند با بازارسازی در کشورهای منطقه فعالیت خود فراتر از مرزهای داخلی توسعه دهند و تضمینی برای رشد و توسعه خود بهدست آورند. از جمله راهکارها برای نیل به این هدف داشتن فروشگاه است تا محصولات با نرخ مناسب و خدمات پس از فروش بهطور مستقیم بهدست مشتریان برسد. این امر متاسفانه هزینه زیادی دارد و بیشتر مرزهای کشور توانایی آن را ندارند یا حاضر به پذیرش ریسک بالای آن نیستند. راهکار دیگر اعطای نمایندگی به افراد توانمند و آشنا به بازار است که تحقق آن با تمهیداتی قابل دستیابی است. یکی دیگر از مجاری ورود به بازارهای کشورهای اور اسیا و منطقهای این است که حضور بیواسطه در این بازارها داشته باشیم. روشهای جدید فروش اینترنتی نیز از راهکارهای حضور صنعت محصولات چرمی در بازارهای منطقه است. بهطور نمونه امروز فروشگاههای اینترنتی بسیار فعال بوده و خریداران این بازار روزبهروز در حال افزایش هستند. البته برای تحقق این مسئله لازم است در کشورهای هدف مانند حوزه خلیجفارس با مشارکت کشورهای خارجی مرتبط محصولات خود را اینترنتی به فروش رساند. این موارد ایدههایی است که در ذهن صنعتگران ایرانی وجود دارد تا بتواند وارد بازارهای منطقهای شوند. امروز تمام کسانی که در محصولات چرمی فعالیت دارند بهدنبال ورود به بازارهای صادراتی هستند، زیرا این صادرات است که صنعت چرم را از رکود نجات میدهد و باعث رشد و توسعه صنعت میشود. بدون صادرات کیفیت ارتقا پیدا نمیکند و تیراژ نیز افزایش نخواهد یافت و به این ترتیب هزینههای تمام شده صنعتگر کاهش نمییابد. صادرات است که این مزیتها را به دنبال دارد؛ بنابراین تمام نشانهای فعال کشور به دنبال راهکاری برای صادرات محصولات خود هستند، اما به این دلیل که ایران مدت زیادی از بازارهای خارجی دور بوده است مشکلاتی مانند جنگ، تحریم و... رقبا را در بازارهای بینالمللی تثبیت کرده و این شرایط ورود به این بازارها را سخت کرده است. رقبای صنعتگر محصولات چرمی ایران کشورهایی مانند ترکیه، هند، پاکستان هستند که محصولاتشان را با قیمتهای پایین تولید میکنند که یکی از مزیتهای رقابتی است. بهعنوان نمونه هزینه دستمزد نیروی کار در هند ۱۵۰ دلار است در حالی که در ایران با تمام مزیتها حدود ۵۰۰ دلار تمام میشود. تفاوت کمتر از یک سومی دستمزدها روی هزینههای تمام شده تاثیر زیادی میگذارد و قدرت رقابت را از صنعتگر ایرانی سلب میکند. بزرگترین رقیب ایران در محصولات چرمی به ترتیب ترکیه، پاکستان و هندوستان است که با حجم بسیار بالایی در حال فعالیت هستند. همچنین به دلیل دستمزدهای پایین در پاکستان صنعتگر ترکیه محصولات خود را در این کشور تولید و صادر میکند. متاسفانه این محصولات راه به بازارهای ایران نیز باز کردهاند؛ بنابراین تولیدکننده ما نیز باید بسترهای لازم برای تولید باکیفیت بالا و نرخ تمام شده پایین را فراهم کند تا به بازارهای بینالمللی راه یابد.
