میلاد محمدی - روزنامه نگار
اگر سالهای قبل از انقلاب را هم در نظر بگیریم، نمایشگاه در ایران حدود نیم قرن سابقه دارد. این شاید تمام آماری باشد که بتوان درباره صنعت نمایشگاهی داد. در باقی موارد آمار بهدردبخوری نداریم!
اگر از سایتهای معتبر و استاندارد بهدنبال آمار هستید، اگر از مجموع رویدادهای مجوزدار سوال دارید، اگر میخواهید از عنوانهای دقیق نمایشگاهی باخبر باشید یا گستردهتر از این موارد میخواهید رقم دقیق گردش مالی این عرصه را بدانید، به احتمال یا به نتیجه نمیرسید یا نیاز به تحقیقات بسیاری خواهید داشت.
به زرقوبرق بیلبوردهایی که در اتوبانها نصب میشود و خبر از برگزاری یک رویداد با حضور فلان تعداد کشور خارجی میدهند نگاه نکنید! گول اسامی شیک و باکلاسی که در سایتها و خبرگزاریها اعلام میشود را هم نخورید. در یک جمله باید گفت صنعت نمایشگاهی بیپشتوپناهترین صنعت در کشور ما است. نه دولتیها آنطور که باید و شاید هوایش را دارند و نه فعالان بخش خصوصی یک قدم درست و درمان برای رفع مشکلات و چالشهای این عرصه برداشتهاند. رسانههای انگشتشمار نمایشگاهی هم رمق چندانی برای جذاب مخاطبان تخصصی ندارند. این البته به معنای آن نیست که آدم دلسوزی در این صنعت وجود ندارد. اتفاقا متخصصانی که جانشان برای صنعت نمایشگاهی در میرود هم داریم اما تعدادشان آنقدر انگشتشمار است که زحماتشان به چشم نمیآید.
این روزها اما شرایط کمی متفاوت شده است. شرایطی که خبر از تغییر به نفع صنعت نمایشگاهی و دمیدن روحی تازه در کالبد این صنعت میدهند. صنعتی که برای مدت ۵۰ سال هیچ نقشه راهی نداشته قرار است به لطف چند نماینده از بخش دولت و بخش خصوصی صاحب یک طرح جامع شود تا تمام بخشهای مغفول مانده آن از وضعیت صدور مجوزها گرفته تا توسعه زیرساختهای نمایشگاهی مورد بازنگری قرار بگیرد.
در واقع جریان مهمی که به مدد تلاشهای انجمن برگزارکنندگان شکل گرفته و بهنظر میرسد باید با جدیت دنبال شود، موضوع تشکیل اتحادیه صنعت نمایشگاهی است. این اتحادیه از ادغام سه انجمن نمایشگاهی (برگزارکنندگان، سایتداران و غرفهسازان) متولد خواهد شد و کارکرد اصلی آن برعهده گرفتن سیاستگذاریهای کلان در همه عرصههای نمایشگاهی است.
اتحادیه صنعت نمایشگاهی می تواند تکیه گاهی برای صنعت نمایشگاهی باشد تا ضمن حفظ تاریخچه غنی آن، خط و ربط های قانونی فعالیت بخش خصوصی فعال در امر نمایشگاه و شرایط نظارتی دولت را مشخص کند. در این شرایط نه دیگر اصناف اجازه ورود به حیطه صدور مجوزها را به خود میدهند و نه دولت میتواند در زمینه صدور مجوز به برگزارکنندگان سخت بگیرد.
