مسعود رضایی/ عضو کمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی
مشکل صندوقهای بازنشستگی گسترده است و ریشه آنها را میتوان در تلفیقی از عوامل سیاسی و ساختاری بررسی کرد. با واکاوی وضعیت صندوقهای بازنشستگی متوجه میشویم دلیل بدهکاری دولت به صندوقها این است که درگذشته برخی از صندوقها حیاط خلوتی برای دولت بودند و دولتها بدون هیچ نگرانی از آینده برداشتهایی از آنها داشتهاند و امروز همین مسئله مشکل ساز شده و جامعه را با بحران روبهرو کرده است. منظور از برداشت این است که دولتها بهویژه دولت آقای احمدینژاد با استفاده از مدیران بانفوذ سعی کردهاند از این صندوقها برداشت کنند و به عبارتی نفوذ غیرقانونی بر این صندوقها داشتهاند. البته همین که دولت حدود ۱۲۰ هزار میلیارد تومان به این صندوقها بدهی دارد هم نشانگر نوعی برداشت است و برداشت تنها بهمعنای برداشت مستقیم نیست. امروز تعداد زیادی از صندوقها هستند که در حال مرگ یا ناتواناند که بارشان بر دوش دولت اضافه شده است. کمیسیون تلفیق در بررسی برنامه ششم توسعه بحثهای زیادی درباره صندوقها داشته است. پیشنهاد بنده این است که نقش بخش خصوصی پررنگتر شود. صندوقهایی که مربوط به بخش خصوصی هستند استقلال پیدا کنند و از اختیار دولت خارج شوند. ضمن اینکه اگر اینها یکپارچه شوند و دریافت براساس یک فرمول باشد، همه چیز شفافتر میشود. درحالحاضر تعداد بازنشستگان در کل صندوقهای بازنشستگی افزایش پیدا کرده و این رقم در آینده سیر صعودی خواهد داشت. در چنین شرایطی نخستین افرادی که ضرر میبینند بازنشستگان هستند زیرا محل تامین اعتبار برای پرداخت حقوق آنها هر روز با کاهش روبهرو است. در این میان دولت باید ۱۲۰ هزار میلیارد تومان بدهی تامین اجتماعی را فراهم کند تا بتواند از بروز مشکلات جلوگیری کند اما به دلیل اینکه خود دولت مشکلات مالی فراوانی دارد پیشنهاد میشود از روشهای گوناگون ازجمله با فروش املاک مازاد اقداماتی را انجام دهد تا بتواند بدهیهای کلان را به صندوقها پرداخت کند.
