محمدحسن سعیدی - عضو هیات علمی دانشگاه صنعتیشریف
رشتههای فنی و مهندسی ایجاب میکند دانشجویان در هر دوره کارآموزی داشته باشند و در دانشکده مکانیکصنعتیشریف۲ واحد کارآموزی در صنایع مختلف برای دانشجویان کارشناسی تعریف شده اما برنامهای به شکل مدون و جدی در این باره از سوی دانشکدهها و صنعت وجود ندارد درحالیکه مسئلهای بسیار مهم است. فعالان صنعت قطعه و خودرو بهای لازم را به دانشجویان این رشته نمیدهند. حضور دانشجویان برای بازدید در محل کار، دید دانشجو را کامل میکند ازاینرو اصرار داریم ۲۴۰ ساعت عملی دانشجویان بهوسیله یک سرپرست صنعتی مورد ارزیابی قرار گیرند. حتی تورهای خارجی باعث میشود جهانبینی دانشجو نسبت به رشتهاش شکل بگیرد و بداند کشورش در کجای این صنعت (خودرو و قطعه) قرار دارد و جهان بیرون در کجاست. این امور نیاز به حداقل بودجه در بخش پژوهش دانشگاه دارد و چنین مسائلی از دغدغههای استادان مهندسی دانشکدهها نیز است. همکاری صنعت و دانشگاه در دنیا در حال پیگیری است و در گذشته چنین پروژهای در کشور وجود داشت و استاد و دانشجو در طول یک هفته ملزم بودند یک روز را در یکی از شرکتهای فعال در زمینه تولید قطعات خودرو حضور فیزیکی داشته باشند و به طور عملی آموزشهای لازم را دنبال کنند. این امر نتایج بسیار خوبی برای دانش دانشجویان داشت. این روند برای ۶ ماه تا یک سال ادامه داشت و استادان به همراه دانشجویان خود وارد خط تولید میشدند و کلاس درس را در محیط کار برگزار میکردند. اگر صنعتگران از این موضوع حمایت کنند و به شکل عملی وارد میدان شوند بهطور قطع دانشگاه از آن استقبال میکند چراکه به دنبال این است تا محصولش پربارتر و خروجیهایش داناتر باشند. این در حالی است که دانشگاه مصرانه به دنبال این مسئله است اما صنعتگران درگیر کار خود هستند و به این مهم توجه کمتری دارند. با قانون و مصوبه این امور جدیتر قابل پیگیری است اما خلأ قانونی باعث میشود صنعت به سادگی چنین برنامههایی را نپذیرد زیرا اولویتهای خود را روی مشکلات و برنامههای کوتاهمدت متمرکز کردهاست.اجرایی شدن چنین طرحهایی نیاز به برنامهریزی ساختاری دارد درحالیکه نگاه دوراندیشانه در اینباره وجود ندارد. ادعای این سخن آن است که وقتی فارغالتحصیلان وارد کشوری دیگر میشوند و از آموختههای خود در بخشهای صنعتی و پژوهشی آن کشور استفاده میکنند، میدرخشند.
