قند و شکر بازی که با جان و روح و قلم رضا رفیع خو گرفته است حتی در جدی ترین پست های اینستاگرامی این هنرمند همه کاره هم نمود پیدا کرده است.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری گسترش ، رضا رفیع که نویسنده و شاعر، روزنامه نگار، طنزپرداز، مجری تلویزیون و ... است و همه این ها را از بیکاری بهتر می داند، در آخرین پست اینستاگرامی خود درباره حواشی دورهمی نمایش فیلم زرد با حضور هنرمندان نوشت:
چهارشنبه شبی بود ساعت ۸ که به دعوت تهیه کننده فیلم زرد (اسمش فیلم زرد است؛ نه خودش!)، به سینما پردیس ملت رفتیم؛ چسبیده به پارک ملت و نزدیک صدا وسیما و جام جم.
و من با خود چنین اندیشیده بودم که پس از اتمام فیلم، می توانم حتی پیاده به سازمان بروم و مشکلی نیست که آسان نشود. فلذا مثل بچه مدرسه ای های زبر و زرنگ، از عصرش مشق های "منبع موثق" ام را نوشتم که بعد از فیلم، دیگر فرصت این کار نبود.
این برنامه ریزی های ذهنی و رویایی، اما همه با این تصور و خیال خام بود که طبق دعوتنامه، فیلم از ۸ شروع می شود و فوقش ۹ و نیم تمام. و من تا ۱۰ می رسم تلویزیون.لیکن زکی خیال خام!
تازه از ۸ مهمان ها شروع کردند به آمدن و جناب بهرام رادان(بازیگر اصلی فیلم) هم مشغول سان دیدن از دعوت شدگان. گاهی سر میزها می رفتند در معیت هیات بلندپایه همراه؛ و گاه نیز خود میز به سمت ایشان خیز برمی داشت؛ یعنی اشخاص دورمیز، به سمت ایشان می رفتند و بر روی فرش قرمز قرار می گرفتند و فیگور عکس. البته خب کار تبلیغی خوبی هم هست.
دوستان گفتند برویم عکس بگیریم بر روی فرش قرمز فیلم زرد؛ اما هرچه زور زدم، نتوانستم دلم را راضی کنم. فقط رفتیم جلو و از نزدیک صحنه را دیدم. یکی از مجری های چادری هم داشت می رفت به سمت فرش قرمز که حضورش را تاریخی کند. و باز من هرچه زور زدم، نتوانستم دست به همچین عمل خوبی بزنم!
بله، بهرام رادان، بازیگر خوب و توانمندی است؛ اما من چرا باید بروم روی فرش قرمز با ایشان عکس بگیرم. آنهم وقتی پشت سرم نوشته: فیلم زرد!
حس می کردم اگر کنار ایشان عکس بگیرم، می شوم مثل کیف و کفش نوین چرم که هرجا می بینم، در کنارش هم بهرام رادان هست! خب ایشان کرور کرور پول از این بابت می گیرد، ما چرا خودمان را ارزان بفروشیم در عین درویشی؟!...
درست است که گفتند: "درویش را نباشد برگ سرای سلطان" یا "درویش رو هر گلیم پاره، شب رو سر میاره" و.... اما نه دیگر تا این حد. الان درویش ها هم خرج دارند و اضافه کاری می گیرند بابت "یا هو گفتن" بیشتر!
در این فضا بودیم که از قضا، دوست ارجمندم جناب "مجید مجیدی"(کارگردان خوب فیلم های لطیف سینما) از در ، درآمد و من از خود به در شدم. پس دور هم جمع شدیم و مشغول گپ و گفت. آقای دکتر آهنگران، این جوان روحانی پست مدرن هم با ما بود. آقای مجیدی با خانواده بود و با نوه عزیزش که سخت پفیلا می خورد.
به صحبت مشغول بودیم که بهرام رادان به همراه تهیه کننده فیلمش(کامران مجیدی) به احوالپرسی آقای مجیدی آمد و خیلی مودبانه پیش استاد ایستاد که نشان از ادب و آداب دانی اش داشت.
