محمدرضا نجفیمنش/ رئیس کمیسیون کسبوکار اتاق بازرگانی
یکی از مشکلات ما در جامعه این است که نیروهای خود را خیلی زود بازنشسته میکنیم. این درحالی است که در اروپا زمان بازنشستگی به سن ارتباط دارد و دعوا بین ۶۵ یا ۶۷ سال است. ما اینجا فقط با ۳۰ سال کارکرد نیروی خود را بازنشسته میکنیم و این به آن معنی است که کسی که ۲۰ سالگی وارد بازار کار شود و ۵۰ سالگی هم بازنشسته شود طبیعی است که از بازار کار خارج نمیشود. این فرد فقط هزینهای را برای مجموعه به وجود میآورد و مجموعه هم به صندوقهای بازنشستگی ما فشار میآورد و در نهایت عرصه برای بازار کار جدید تنگ میماند. این یک تصور غلط است که میگویند با بازنشستگی یکی میرود و دیگری میآید. شما کدام بازنشستهای را سراغ دارید که در ۵۵ سالگی دیگر کار نکند و عرصه را برای جوانترها باز کند. بنابراین با بازنشستگی تنها اتفاقی که میافتد این است که ما به سازمان تامین اجتماعی و دولت فشار میآوریم و سالی حدود ۴۰ هزار میلیارد تومان هزینه سازمان تامین اجتماعی را برای پرداخت بازنشستگی به مستمریبگیران میدهیم. من درباره ابلاغیه دولت به سازمان استخدامی کشوری باید بگویم که با کل مسئله مشکل دارم چراکه داستان بازنشستگی ما به گل نشسته و مشکلآفرین شده است. بنابراین دولت باید بر این تمرکز کند که تشکیلات خود را کوچک کند. قرار نیست که ما فقط کار را در استخدام دولتی خلاصه کنیم. ما باید به جوانها آموزش دهیم که خودشان بتوانند با نوآوری، ایجاد شغل و توسعه بخش خصوصی کار کنند. اگر کار فقط با استخدام دولتی باشد هرگز به نفع اقتصاد ما نیست ضمن اینکه اکنون حجم دولت به حد کفایت بزرگ است. وقتی تعداد کارمندان دولت ایران را با ژاپن مقایسه میکنیم، میبینیم که چندین برابر آنها ما نیروی استخدام دولتی داریم. همانطور که میبینید این یک آفت است که برای آن باید چارهای اندیشید. در این بین باور دارم که قبل از همه چیز باید زمان بازنشستگی را اصلاح کنیم و سن بازنشستگی را مثل اروپا تا ۶۵ سال بگذاریم.
