نادر ضرابیان/ عضو انجمن کوه نوردان ایران
عبادت و نیایش همواره یکی از نیازهای مهم روحی و روانی جوامع بشری بوده است. بزرگان دینی هدف از نیایش را پرستش و عشقورزی به خداوند و سپاسگزاری از او عنوان کردهاند که به نظر میرسد تعریف درستی است زیرا خداوند بزرگتر از آن است که نیازی به این تعظیم و تکریمها داشته باشد. به باور من، هدف اصلی از عبادت، ارتباط انسان با «خویشتن خویش» به منظور رسیدن به کمال است و کمال چیزی نیست جز درک صحیح فرامین خداوند که با دین آمده است. برای نیل به این هدف باید نور الهی را چراغ راه این مسیر پر فراز و نشیب کرد. در واقع انسان با هر بار نیایش، تغییر مثبتی در خود ایجاد میکند تا بهتدریج به کمال برسد. با این تعریف اگر ما بعد از هر نوع عبادتی تغییر مثبتی در رفتار و کردار خود احساس نکردیم به این معنی است که وقت را بیهوده تلف کردهایم. مدیری که به راحتی آب خوردن، دستور راهسازی در دل جنگل بکر هیرکانی، تنها میراث زنده جهانی را میدهد، یعنی در تمام این سالهای طولانی، آب در هاون کوبیده است و نتوانسته سر سوزنی در خود تغییر ایجاد کند. انسانها برای عبادت و نیایش به طور معمول از مکانهایی مانند مسجد، معبد و کلیسا استفاده میکنند. علاوه بر این اماکنی که ساخته دست بشر هستند، مکان ویژه دیگری برای عبادت وجود دارد که بهدست خداوند ساخته شده و تمام اجزای تشکیل دهنده آن سرشار از نور خالق است و همه انسانها فارغ از نوع رنگ، جنسیت، نژاد و نگرشهای دینی و مذهبی میتوانند در آن جا به آرامش برسند و به سمت کمال رهنمود شوند. کوهستانها از روزگاران قدیم بهترین مکان برای خلوت با «خویشتن خویش» بوده است. تقریبا تمام پیامبران از کوهستان برای عبادت استفاده میکردهاند. برای نیاکان بشر، کوهستان موجودی زنده و در حال رشد و جایگاه خدایان و بسیار مقدس بوده است به همین دلیل برای نامگذاری کوهها از نامهای نیک استفاده میکردهاند: کوه خلنو: کوه با شکوه و جلال کوه خرسنگ: شکوه آسمانی کوه خرسان: شکوه آسمانی کوه سوتک: همیشه بلند کوه الوند: بلند زندگیبخش در کوهستان نور خداوند مستقیم و بدون واسطه همه جا گسترده شده است. کوهنوردان این سعادت را دارند که در زمان صعود، از این انوار حق بهرهمند شده و مسیر کوتاهتری برای رسیدن به کمال طی کنند. به همین دلیل است که بسیاری از کوهنوردان بعد از مدت کوتاهی عدالت جو میشوند و به دنبال فعالیتهای مدنی، اجتماعی و محیط زیستی میروند. بنابر آنچه گفته شد، اگر کوهنورد بعد از یک صعود طولانی و برگشت به شهر، تغییری در خود احساس نکرد، در واقع فرصتسوزی کرده است. واقعا حیف است که کوهنوردان ما دست خالی از کوهستان برگردند. امیدوارم چنین نباشد.
