سوزن‌دوزی را ماندگار کنیم

صبا رضایی / روزنامه‌نگار

هنرمندان صنایع‌دستی از«هیچ»؛ اثر هنری ارزشمند می‌سازند یا محصولی معمولی و ابتدایی را به یک محصول با ارزش و زیبا تبدیل می‌کنند. این هنرمندان از خاک محصولی کاربردی و زیبا مانند ظروف مختلف سفالین، از مس انواع ظرف‌های آشپزخانه و از نخ و سوزن انواع البسه، کیف، رومیزی، کوسن و زیربشقابی تزئین شده تولید می‌کنند. چوبی ساده را به آهویی زیبا و سینی آهنی را به تابلویی پر نقش و نگار تبدیل می‌کنند.

یکی از هنرهای متنوع و قدیمی کشورمان سوزن‌دوزی است که در تمامی استان‌های کشور گسترش یافته و هنرمندان هر منطقه شاخه‌ای جداگانه را در این هنر سنتی ایجاد کردند. سوزن‌دوزی می‌تواند یک لباس ساده را به پوشاکی فاخر و یک محصول پارچه‌ای معمولی را به کالایی هنری تبدیل کند. این هنر سنتی که تا چندی پیش کارشناسان سازمان جهانی صنایع‌دستی از خطر منسوخ شدن آن اظهار نگرانی می‌کردند اکنون به هنری فعال تبدیل شده و می‌توان محصولات متنوع آن را در نمایشگاه‌های صنایع‌دستی مشاهده کرد. زنان فعال در سوزن‌دوزی با تلاش خود توانستند سوزن دوزی را از نابودی و فراموشی نجات دهند، اما مسئولانی که از منسوخ شدن این صنعت اظهار نگرانی می‌کردند حتی مکانی ساده برای عرضه و فروش محصولات سوزن‌دوزی ایجاد نکردند. سوزن‌دوزی نه از توجه مدیران صنایع‌دستی که از همت و هنر زنان احیا شده است.

حال نوبت آن است که این مدیران نیز به وظیفه خود عمل کرده و از هنرمندان این هنر قدمت دار سنتی حمایت کنند. مسئولان باید از فروشگاه‌های صنایع‌دستی بخواهند محصولات سوزن‌دوزی را از هنرمندان خریداری کنند و فروشگاه‌های اینترنتی صنایع‌دستی را موظف کنند فضایی را برای عرضه کالاهای سوزن‌دوزی شده اختصاص دهند. ایجاد بازارچه‌های صنایع‌دستی در مناطق مختلف نیز یکی از الزامات این هنر برای رونق فروش محصولات به شمار می‌رود. سوزن‌دوزی به مواد اولیه نخ، سوزن، خلاقیت و دست‌های هنرمند زنان بومی نیاز دارد، زنانی که بدون هیچ ادعایی هنر اجدادی خود را حفظ کرده‌اند و تنها خواسته‌شان وجود مراکزی برای عرضه محصولات‌شان است. اگر سوزن‌دوزی فراموش شود قسمتی از هنر و فرهنگ ایرانی به‌دست فراموشی سپرده می‌شود و اگر مکانی برای عرضه و معرفی محصولات سوزن‌دوزی نباشد تلاش‌های بی‌وقفه زنان هنرمند ایرانی از بین می‌رود و این محصول دیر یا زود به خاطره‌ای در تاریخ تبدیل می‌شود.