ملیحه خورده پا/سردبیر پایگاه خبری گسترش
رییس دولت یازدهم که در انتخابات ریاست جمهوری دوره دوازدهم نیز توانست ساکن پاستور شود در جشن بیمه همگانی سلامت؛ پوشش همگانی بیمه سلامت در ایران اسلامی را تحقق یکی از آرزوهای دیرینه دانست زیرا وی براین باور بود که بیکاری و بیماری دو معضل بزرگ اجتماعی هستند که البته حل معضل بیماری و تامین سلامت مردم به خصوص اقشار آسیب پذیر از اولویت بیشتری برخوردار است زیرا اگر فرد بیکار، سالم باشد میتواند به دنبال کار برود و به فعالیتهای خود ادامه دهد.
طرح بیمه سلامت همگانی و تحت پوشش قرارگرفتن افرادی بیکار و بدسرپرست و بیسرپرست از سوی این بیمه بارقه امیدی را در دل مردم ایجاد کرد که اگر غصه نان دارند اما میتوانند دغدغه دارو و مخارج سنگین درمان را نداشته باشند. در طول اجرای این طرح در سال اول، عدهای سرگردان مراحل ثبت نام و اینکه بدانند آیا مشمول استفاده از خدمات این طرح میشوند یا خیر؛ بودند.
در دولت یازدهم حمایت از مردم به خصوص اقشار آسیب پذیر و کم درآمد به ویژه در بخش سلامت آنقدر مهم جلوه کرد که گاهی زمزمههای حذف پرداخت یارانه به بهانه ادامه این طرح به گوش رسید، اما نگاهی به پشت شیشههای داروخانهها و روی تابلوهای اعلانات درمانگاهها و مطبها حقیقت تلخی را پیش چشم مان آشکار میکند. دکتر داروخانه دار حاضر نیست یک نسخه ساده را برای مردی که کودک بیمارش را به دوش میکشد، بپیچد؛ نسخهای که فقط چند قلم داروی چرک خشک کن و قرص تب بر و سرماخوردگی دارد و نه داروی گران قیمت؛ دکتری که صاحب داروخانه است با صدای بلند فریاد میزند؛ صدبار گفتم روی در و دیوار بزنید که کسی با دفترچه بیمه سلامت وارد این داروخانه نشود، ایجا خبری از پذیرش چنین نسخه هایی نیست.
این مکالمات کمی برایم عجیب است ؛پس تکلیف این بیمار چه میشود؟اصلا چرا نباید به این افراد دارو داده شود؟چرا آنها حق ندارند حتی به داروخانه و درمانگاههای طرف قرارداد با بیمهها بروند؟
قبل از رفتن به محل کار به داروخانه دیگری برای خریدن دارویی که دو شب قبل پیدا نکردم، میروم. باز هم همان قصه تکراری. دکتر داروساز عصبانی که فریاد میزند ما مدتها است نسخهای برای بیمه شدگان سلامت نمیپیچیم لطفا به جایی دیگر مراجعه کنید. علت را جویا میشوم و دکتر داروساز این پاسخ را میدهد که مگر سرمایه ام را باد آورده که بدهم باد ببرد. یک سال است که از وزارت بهداشت و دولت بابت نسخه هایی که با دفترچه بیمه سلامت پیچیده ایم، طلب داریم اما تازه ۱۰ درصد از طلب اسفند سال گذشته را دریافت کردهایم. شما فکر میکنید کار عاقلانهای است که برای این افراد نسخه بپیچم و بعد دنبال پولش باشم.
از او تکلیف افرادی که تحت پوشش بیمه سلامت هستند را میپرسم و او میگوید: بروند در بیمارستانهای دولتی ویزیت شوند و بعد هم اگر داروخانه بیمارستانهای دولتی نسخه آنها را داشت از همانجا به رایگان دارو را دریافت کنند و...
راست میگوید که سرمایهاش را باد برایش نیاورده که بخواهد به راحتی از دست بدهد اما تکلیف بیمارانی که تحت پوشش بیمه سلامت هستند، چه میشود؟ با توجه به تعداد محدود بیمارستانهای دولتی و شلوغی و هزاران مشکلی که این اماکن دارند، یک بیمار چند ساعت باید زمان صرف کند تا در یک بیمارستان دولتی ویزیت شود؟
گاردین در تحلیلی آورده است که حسن روحانی، ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران به دلیل اجرای طرح بیمه سلامت توانست در انتخابات دوره دوازدهم ریاست جمهوری رای بیاورد زیرا حمایت عده زیادی از اقشار ضعیف جامعه را بهدست آورد. اگر این تحلیل درست باشد؛تکلیف مردمی که منتظر دریافت خدمات رفاهی هستند، چه میشود؟
راستی جناب آقای دکتر قاضی زاده هاشمی که دغدغه سلامت مردم را دارید و بارها و بارها در مقابل دوربین صداو سیما دیدهایم که به رایگان چشم افراد مستضعف را جراحی کرده اید، برای حفظ کرامت بیمه شدگان سلامت چه چارهای اندیشیده اید؟آیا میدانید تحقیر شدن، آن هم برای گرفتن نسخه کودک بیماری که بردوش دارید، چه طعمی دارد؟!
