سارا رشادیزاده / روزنامهنگار
پهپادها یا همان هواپیماهای کوچک بدون سرنشین، چند سالی است که از کالای فانتزی با قابلیتهای نظامی به وسیلهای بهطورکامل کاربردی تبدیل شده است. همین موضوع بر بازار جهانی این محصول اثر گذاشته و هر سال شاهد افزایش شمار خرید و فروش پهپادها هستیم. هرچند که هنوز بیشترین کاربرد این محصول در زمینه نظامی است، اما بیمارستانها، مراکز تحقیقاتی، امدادرسانی، بازاریابها و پیکهای اینترنتی از جمله مشتریان پر و پا قرص پهپاد به شمار میآیند.
تجربه استفاده از پهپاد به عنوان بیلبورد تبلیغاتی و پیک بستهرسان از اروپا آغاز شد و تجربه موفق استفاده از این وسیله در نقاط پرترافیک ایران را هم متوجه مزایای استفاده از این محصول کرده است. بر همین اساس هم شرکت ملی پست ایران استفاده از پهپاد را برای خدماترسانی یا ارسال دارو در مناطق صعبالعبور و پرترافیک شهری در دستور کار خود قرار داده است.
هرچند که این طرح هنوز در مرحله آزمایشی قرار دارد اما خوشبختانه ایران به توانایی تولید انبوه پهپاد با کیفیت بالا رسیده است. این طرح چندی پیش هم به طور آزمایشی در محور کیش- بندرعباس به اجرا درآمد، اما پس از مدتی به دلیلی که مسئولان مربوط آن را «ضرورت نداشتن پروازها در این مناطق» میخوانند، لغو شد.
در چنین شرایطی باید هرچه زودتر به فکر اجرای طرحهای مرتبط با پهپادها و فراهم کردن زیرساختهای لازم بود. در دنیایی که فناوری هر روز و هر ساعت محصولی جدید برای خدمترسانی به بشر ارائه میدهد، نادیده گرفتن فناوریهای کاربردی مانند پهپاد به بهانه ضرورت نداشتن استفاده از آن عذر بدتر از گناه به نظر میرسد و ایران را به دور از دانش روز نگه میدارد.
شکی نیست که مهندسان ایرانی در زمینه ساخت محصولات تازه دانش زیادی دارند، اما استفاده نکردن از این دانش و محفوظ کردن آن تا روز مبادا تنها باعث ناشناخته ماندن نقاط ضعف و قوت و دور ماندن جامعه ایرانی از مزایای فناوری خواهد شد. پهپاد تنها یک نمونه از فناوریهای تازهای است که ایرانیان به فنون تولید آن آگاه هستند، اما هنوز به طور گسترده به استفاده از آن نمیپردازند. شاید بهتر باشد از همین نقطه در مسیر استفاده از مزایای دنیای فناوری در جامعه ایرانی راه را آغاز کرد و با تحولات جهانی همگام شد.
