سیدزینالعابدین صفوی/ نویسنده
چندی پیش دلنوشتهای با عنوان «اکنون نگری و ولخرجیهای معنوی» تقدیم مخاطبان کردم، اما دیدم «فریاد آبی» از «جیغ بنفش» ضروریتر است! فریادهای آبی از «آب را گل نکنیم» رسیده است به «آب را وِل نکنیم». کارشناسان نیز هشدار میدهند که بحران «آب» در کشور ما به جایی رسیده که در ۲۵ سال آینده ایران به یک کویر بزرگ تبدیل خواهد شد و تاکنون مدیریت غلط و فرهنگ «بد مصرفی»، عوامل اصلی آن بودهاند. مدیریت و فرهنگی که هیچ علامتی از اصلاح آنها به چشم نمیخورد و با همان فرمان پیش میراند! در اینجا نیز بیماری«اکنون نگری» چنان فراگیر است که گویا بیشتر تصمیمگیران عمرشان را وافی به چنین چشماندازی نمیدانند و زبان حال برخی دیگر نیز این است که «حالا کو۲۵ سال؟» غافل از اینکه این ۲۵سال مثل زلزله نیست که یکباره خانههایمان را بر سرمان آوار کند. بلکه بهتدریج در لحظه لحظههای «اکنونِ» ما رقم میخورد و به یقین دامن نسل ما را نیز خواهد گرفت. اما فرزندان ما درباره مدیریت منابع طبیعی ما چه خواهندگفت؟ از«اعتماد به نفسِ» کاذب ما گرفته تا «اعتماد به نفت! » و بیاعتنایی ما به آب و آیندگان! آیندگان تاریخ ما را نخواهند خواند بلکه خواهند دید که چه بر سرشان آوردهایم و سرمان را با چه «مسئلهنما»هایی شلوغ کرده و چه مسئلههای اساسی را به بوته غفلت سپرده بودیم. آری آنها حال ما را اینگونه خواهند نوشت: «دگران کاشتند ما خیلی خوردیم و نکاشتیم، بلکه هیچی نذاشتیم که دیگران بخورند! »
