جمعیت شناس با اشاره به روند رو به رشد تعداد خانوار ها در کشور گفت: براساس گزارش های مرکز آمار ایران، تعداد خانوارهای کشور در سال ۹۰ ، ۲۱ میلیون بوده است، درحالیکه با افزایش ۳ میلیونی این رقم در سال ۹۵، شاهد افزایش این میزان بودهایم.
به گزارش پایگاه خبری گسترش به نقل از ایسنا، شهلا کاظمی پور افزایش تعداد خانوارها در کشور را تنها به دلیل افزایش جمعیت ندانست و در این خصوص عنوان کرد: بر اساس جدیدترین آمارها، رشد تعداد خانوارها در ایران ۲.۷ در صد است؛ این درحالیست که رشد جمعیت رقمی در حدود ۱.۲۴ درصد را نشان می دهد. این به این معناست که با رسیدن متولدان دهه ۶۰ به سن ازدواج، آمار مرتبط با تشکیل خانواده افزایش داشته است. از سوی دیگر همزمان با افزایش سن ازدواج، بالا رفتن سن و فوت همسر و همچنین افزایش تمایل به «زندگی تجردی » در مجموع تعداد خانوارهای کشور، با رشد رو به رو بودهایم.
این جمعیت شناس یکی دیگر از دلایل افزایش تعداد خانوارها را افزایش تمایل به «زندگی تجردی» عنوان کرد و توضیح داد: ممکن است فردی در سنین پایین تر، همراه با خانواده اولیه و پدر و مادرش زندگی کند، اما با بالارفتن سن به لحاظ محل زندگی و همچنین وابستگی اقتصادی از آنها جدا شود. در این حالت این افراد یک خانوار جدید را تشکیل می دهند و مشمول آمار جدید خانوار میشوند.
این عضو هیئت علمی دانشگاه تهران با اشاره به تغییرات سبک زندگی و تأثیر آن بر بعد خانوار تصریح کرد: در حال حاضر بعد خانوار در ایران در سال گذشته، ۳. ۳ نفر است. این درحالیست که پیش از انقلاب اسلامی بعد خانوار بین ۵ تا ۷ نفر بوده است. این رقم اوایل انقلاب با کاهش رو به رو شد و به ۵.۵ نفر رسید.
کاظمیپور یکی از دلایل این تغییر را کاهش نرخ موالید عنوان کرد و افزود: از سوی دیگر در گذشته الگوی زیست خانوادهها به شکل « گسترده» بود اما اکنون به سمت الگوی «خانواده هستهای» در حرکت است. یعنی در گذشته پدر بزرگها و مادربزرگها و یا سایر افراد خانواده زن یا مرد مانند خواهران و برادران با آنها زندگی میکردند. همچنین در گذشته معمولا افراد الگوی زندگی تکی را انتخاب نمیکردند اما امروزه در صورت فوت همسر یا طلاق، افراد در سنین بالاتر زندگی تنهایی را انتخاب میکنند.
کاظمی پور تعداد خانوارهای مرد سرپرست را نزدیک به ۲۱ میلیون نفر ( ۸۷ درصد از خانوارها) و این آمار در خصوص زنان را ۳ میلیون نفر (حدود ۱۳ درصد) عنوان کرد و افزود: مردان سرپرست خانواری که به شکل تکی زندگی می کنند ۶۹۰ هزار نفر از ۲۱ میلیون مرد سرپرست خانوار، (۳.۲ درصد) تشکیل میدهد اما این رقم در مورد زنان با تفاوت زیادی رو به رو است، چرا که زنان سرپرست خانواری که به «تنهایی» زندگی می کنند یک میلیون و ۳۶۰ هزار نفر از ۳ میلیون نفر ذکر شده هستند که این رقم حدود ۴۴ درصد میشود.
وی در ادامه دلایل کمتر بودن آمار مربوط به زندگی تکی مردان را ناشی از این دانست که مردان معمولا تمایل بیشتری به ازدواج مجدد بعد از جدایی دارند و بعد از طلاق یا فوت همسر کمتر زندگی خود را به تنهایی ادامه می دهند.
این جمعیت شناس با تفکیک این آمار در دو گروه سنی بالای و زیر ۴۵ سال ادامه داد: ۱۵ درصد از زنان زیر ۴۵ سال به تنهایی زندگی می کنند؛ اما ۸۵ درصد از باقی مانده این جمعیت به دلایلی مانند طلاق، فوت همسر و یا دخترانی که با افزایش سن در تجرد قطعی به سر می برند، بالای ۴۵ سال سن دارند.
وی با بیان اینکه بیش از ۲۰۰ هزار نفر از افراد زیر ۴۵ سال « تجرد زیستی » دارند اظهار کرد: این رقم بیشتر شامل زنان و مردانی است که مطلقه هستند و یا جوانانی که به دلیل کار یا تحصیل از محل زندگی خانوادگی خود جدا شده اند و در شهر یا مکانی دیگر سکونت دارند.
