سارا رشادیزاده / روزنامهنگار
این روزها کمتر کاربر ایرانی را میتوان پیدا کرد که تجربه استفاده از دستکم یکی از اپلیکیشنهای بومی را نداشته باشد. تا همین چند هفته پیش دسترسی به اپلیکیشنهای بومی علاوه بر اپاستورهای بومی، از طریق فروشگاههای اپلیکیشن مجازی اپل و گوگل هم امکانپذیر بود، اما به یکباره ورق برگشت. ابتدا اپل با بهانه کردن قوانین امریکا درهای فروشگاه اپلیکیشن خود را به روی نسخههای بومی بست و به دنبال آن گوگل نیز راه اپاستور را در پیش گرفت. این موضوع برای آن دسته از اپلیکیشنهای بومی که در صدد نفوذ به بازارهای خارجی هستند، تا حدودی مشکلساز خواهد شد، اما برای اپلیکیشنهایی که فقط کاربر بومی به خود اختصاص دادهاند، ضرر چندانی به همراه نخواهد داشت.
خوشبختانه به دلیل وجود اپاستورهای بومی و فضاسازی که پیش از این هم برای ارائه اپلیکیشن بر بستر این فروشگاههای اپلیکیشن داخلی ایجاد شده بود، کاربران تا میزان زیادی با ساختار آنها آشنا هستند.
با این حال هنوز هم یک پرسش باقی مانده و آن این است که چرا پس از سالها یکباره گوگل و اپل قوانین امریکا را بهانه کردهاند و از تحریمهای بینالمللی علیه ایران سخن به میان آوردهاند؟ به طور تقریبی ۴ سال از زمانی که تحریمهای ایران در حوزه ارتباطات توسط مجلس سنای امریکا رفع شد، میگذرد. به همین دلیل هم میتوان گفت اقدام تازه اپاستورهای بینالمللی به دلیل قوانین تحریم نیست، بلکه حرکتی سیاسی به شمار میآید.
در این میان برخی از کارشناسان معتقدند تحریم ایران در زمینه اپلیکیشن یا سایر زمینههای مشابه باعث هدر رفتن انرژی، سرمایه و دانش فنی میشود و برخی دیگر آن را موقعیتی برای توسعه و پیشرفت میدانند. با این حال آنچه مسلم است اینکه آنچه صنعت فناوری اطلاعات از آن دوری میجست، امروز اتفاق افتاده است.
درهای فروشگاههای بینالمللی به روی اپلیکیشنهای بومی بسته شده و هرچند که این امر به مدد وجود فروشگاههای اپلیکیشن بومی به بازار داخلی ضربه چندانی وارد نمیکند، اما سنگی بزرگ در مسیر صادرات نرمافزار موبایلی به شمار میآید.
حالا ایران برای آنکه از بازارهای بینالمللی اپلیکیشن بازنماند، باید راهی برای تعامل با مالکان این فروشگاههای بینالمللی و بازگرداندن اپلیکیشنهای بومی به قفسههای اپاستور و گوگلپلی بیابد.
