تولیت آستان مقدس امام خمینی(ره) با اشاره به عدم توفیق پررنگ فعالیت های تعاونی در کشور، بیان کرد: من فکر می کنم بزرگترین مانع پیش روی توسعه بخش تعاون در اقتصاد کشور فقدان فرهنگ کار جمعی است.
به گزارش پایگاه خبری گسترش از جماران، حجت الاسلام سید حسن خمینی در دیدار جمعی از مدیران اتاق ها، اتحادیه ها و تعاونی های سراسر کشور که در اولین روز هفته تعاون در حرم مطهر امام خمینی برگزار شد، طی سخنانی با بیان حدیثی از حضرت علی(ع) که فرموده اند طَلَبُ التَّعاوُنِ عَلی إقامَةِ الحَقِّ دِیانَةٌ و أمانَةٌ(درخواست همکاری برای برپا کردن حق ، نشانه دیانت و امانت [داری] است)، اظهار کرد: توجه ما در تعاونی ها باید اقامه حق باشد؛ بدین معنا که باید کار ما و مجموعه ای که دور هم جمع می شوند بازده بالاتری را داشته باشند.
یادگار امام با اشاره به عدم تمرین کار جمعی از دوران کودکی، یادآور شد: کار تیمی مستلزم فرهنگ خاص خود است؛ فرهنگی که بر مبنای آن، آدمی به این نکته برسد که فایده «شخصی» او در گرو فایده «جمعی» است و نمی تواند یک منفعت شخصی کوتاه مدت را برای خود ترسیم کند؛ در حالی که دیگران از کار او ضرر می کنند.
وی خاطرنشان کرد: به شرطی دارای توفیق خواهیم بود که همه با هم موفق باشیم؛ این روح کار جمعی است و فقدان این فرهنگ هم تعاونی ها و جامعه را با بحران مواجه می کند و هم اقتصاد غیر تعاونی را رونق می بخشد.
وی «عدم وجود تربیت کار گروهی» را عامل ناکامی تعاونی ها در کشور برشمرد و گفت: پیشنهاد می کنم کارگاه هایی از دبستان تا دبیرستان برای تقویت فرهنگ کار گروهی توسط وزارت تعاون و آموزش و پرورش شکل بگیرد. همانگونه که از سالها قبل این کارگاهها وجود داشته اما امروز باید توسعه یابند و به تعبیر حضرت امام «همه با هم» به کار گروهی بپردازیم.
سیدحسن خمینی خاطرنشان کرد: اگر این مسیر را پیمودیم خواهیم دید که «طلب التعاون علی اقامته الحق» هم شرط دینداری و هم شرط توفیق آدمی است که نتیجه بیشتری را هم در بر دارد. طبیعی است وقتی کار گروهی دارای فرهنگ لازم نباشد افراد به سوی کار فردی می روند و اعتقاد پیدا می کنند که سود کار فردی بیشتر است.
وی همچنین بر ضرورت بررسی علل عدم توفیق برخی اقتصادهای سوسیالیستی در جهان تأکید کرد.
سید حسن خمینی با اشاره به اقتصاد کشورهای توسعه یافته ای مانند آلمان و ژاپن، ادامه داد: این اقتصادها نتیجه کار گروهی و دست در دست هم دادن جامعه و نتیجه فرهنگی است که انسان ها بتوانند مشکلات جمع را مشکلات خودشان ببینند و همدلانه و با هم زندگی کنند.
