صفیه رضایی - روزنامهنگار
کافی است اندکی در راهروها و گالریهای موزه علوم و فناوری قدم بزنیم. شاید برای آنان که به صنعت و ساختوساز تمایل ندارند خستهکننده باشد اما به طور قطع شاهد یک سیر دگرگونی در تولیدات و صنایع در زمانهای گوناگون میشوند. از رایانه و تلفن همراه گرفته تا موزه کتاب؛ از گالری انرژی هستهای تا راهروهایی که بوی خاطره میدهند. شاید سوال شود که چرا لازم است ایدههای گذشته را در این قالب نگهداری کرد؟ و چرا پیوسته گفته میشود که این موزهها چندان بودجهای ندارند؟ پاسخ به این سوالها را میتوان در این نکته دانست که باید موزهها را به تحرک واداشت. به عبارتی موزهای چون علوم و فناوری باید محلی برای جنبش ایدههای جدید باشد نه اینکه عدهای بازدیدهکننده فقط افکار عملیشده گذشتگان را ببینند و روز خوبی را برای هم آرزو کنند. موزههای علوم و فناوری باید محل سنجش افکار جدید باشند؛ افکاری که قابل عملی شدن باشد. اینکار را تنها دولت نباید بودجهگذاری کند. بخش خصوصی به عنوان بازوی توانمند دولت در همه بخشها میتواند سرمایهگذاری کند. البته تا جایی که به برگزاری همایشها، کنفرانسها یا انتقال فناوری برای ساخت دستگاههای داخل موزه مربوط میشود. اینگونه است که میتوان سرمایه علمی و فناوری و صنعتی یک ملت را سالها نگهداری کرد.
