مدیرعامل انجمن حمایت از بیماران اسکیزوفرنیا گفت: نبود اورژانس روان پزشکی بزرگترین مشکل بیماران اسکیزوفرنی است.
طیبه دهباشی زاده در گفتوگو با خبرنگار پایگاه خبری گسترش اظهار کرد: زمانی که شرایط بیمار حاد میشود، اورژانس از پذیرش آنها و انتقالشان به مراکز درمانی سر بار میزند و در این شرایط از پلیس ۱۱۰ استفاده میکند و از آن جایی که این افراد آموزش کافی ندیدهاند برای بیمار مشکلاتی پیش میآورند. وی افزود: از سوی دیگر،خانوادهها برای جابهجایی بیمارشان از یک خیابان به یک خیابان دیگر مجبور هستند هزینهای افزون بر یک میلیون تومان به آمبولانسهای خصوصی دهند تا دو نفر را برای انتقال بیمار به مراکز درمانی اعزام کنند. این در حالی است که وزارت بهداشت و درمان باید اقدام به ایجاد اورژانسهای روان پزشکی کند.بیماران اسکیزوفرنی برای درمان نیاز به یک تیم متخصص دارد که روانپزشک، روانشناس، روان پرستار و مددکار روان از مهمترین اعضای این تیم هستند. وی افزود: ایران از نظر روانشناس و روانپزشک با مشکل نیروی انسانی روبهرو نیست اما روان پرستار در ایران کم داریم که برای جبران این خلاء معمولا از پرستاران معمولی استفاده میشود. علاوه بر این، ما در حوزه مددکار روان نیز به شدت با کمبود نیروی انسانی مواجه هستیم چرا که هیچ کدام از دانشگاههای ما که رشتههای مددکاری را تدریس میکنند به این تخصص نمیپردازند. دهباشی زاده بیان کرد: مددکاران حوزه روان در حوزه توان بخشی تقسیم بندی میشوند و وظیفه آنها کار با بیمار، آموزش مهارتهای اجتماعی، مهارتهای بین فردی و ارتباط با خانواده به بیمار است. از سوی دیگر مددکاران روان، آموزش خانوادهها را در خصوص نحوه رفتار با بیمار بر عهده دارند. وی ادامه داد: بیماران اسکیزوفرنی همچون بسیاری دیگر از بیماریها قابل درمان قطعی نیست اما قابل کنترل است. این بیماران با مصرف مداوم دارو به نحوی کنترل میشوند که حتی قابلیت اشتغال و فعالیتهای اجتماعی را پیدا میکنند. مدیرعامل انجمن حمایت از بیماران اسکیزوفرنیا تاکید کرد: بیماران اعصاب و روان به دلیل ضعف فرهنگی جامعه از فعالیتهای اجتماعی محروم میشوند این در حالی است که داروهایی کاملا اثر بخش مصرف میشود که هر گونه مشکل این افراد در ارتباط با جامعه را تحت کنترل در میآورد. البته کاردرمانی، خدمات توان بخشی و... نیز به این روند کمک میکند. دهباشی زاده بیان کرد: امروز در انجمن حمایت از بیماران اسکیزوفرنیا، زمینه برای اشتغال این افراد فراهم شده است. به طوری که آنها به کارهای صنایع دستی، کارهای یدی، نرم افزار و سخت افزار، تدریس زبان خارجه و... اشتغال دارند. زمینه کاری این افراد به علایق خود آنها و این که پیش از بیماری چه تجربیاتی داشتهاند بر میگردد و اگر کسی پیش از بیماری مهارتی نیاموخته باشد، توانایی یادگیری و مهارت آموزی دارد که پس از مهارت آموزی میتواند مشغول به اشتغال شود. وی گفت: ۵۵ روز بستری این افراد از طرف بیمه حمایت میشود اما اگر بیمار نیاز به بستری بیشتری داشته باشد باید هزینه آن را بپردازد. خدمات توان بخشی مثل کار درمانی که بسیار هزینه بر هستند تحت پوشش بیمه نیست.