علی ابراهیمی - نماینده مجلس شورای اسلامی
کارآفرینی در روستا دارای ابعاد گستردهای است به طوری که عوامل بسیاری در آن دخیل هستند. توسعه کسبوکارهای تابآور روستایی در گرو اتخاذ پارادایم نوین توسعه روستایی مبنیبر منطقهگرایی به جای بخشینگری است.اکنون مسئله مبارزه با بیکاری و ایجاد اشتغال دارای دو مشکل اساسی است؛ مهمترین آن اینکه زمینه مصرف تولیدات در داخل و خارج به شدت کاهش پیدا کرده به طوری که در داخل به لحاظ رکود و نداشتن توان خرید و در خارج به دلیل روابط و پیشینه صادرکنندگان مشکلات بسیاری را در این حوزه به وجود آورده است. بنابراین باید قابلیتهای اقتصادی یک روستا یا مجموعهای از روستاها شناسایی شده و براساس مجموعهای از شاخصهای محیطزیستی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی اولویتبندی شوند. در این صورت قابلیتهای نواحی روستایی کشور شکوفا میشود و وابستگی به نفت کاهش مییابد. در چنین رویکردی، بنگاههای اقتصادی در یک سطح جغرافیایی به نحوی مستقر میشوند که بیشترین همافزایی را با یکدیگر در سطح محلی داشته باشند. به طور کلی توسعه کارآفرینی روستایی در گرو ایدهپردازی، تجاریسازی ایدهها و فناوریها، شناسایی و حمایت از کارآفرینان، کاهش ریسک سرمایهگذاری برای بخش غیردولتی از طریق صندوقهای مخاطرهپذیر، ایجاد زیرساخت حقوقی برای همکاری برد-برد بین جامعه محلی و دانشآموختگان باتجربه، شناسایی پیوسته بازارهای هدف و گسترش آنها و مولفههای دیگری است و دولت باید به این مسائل توجه کند. بنابراین ایجاد اشتغال و توسعه صنعت در روستاها نیازمند شفافسازی بیشتر است به گونهای که زیرساختهای اشتغال مانند نحوه هزینهکرد، جامعه هدف، بازار لازم برای اشتغال و اینکه به چه نوع از فعالیتها اختصاص خواهد یافت و چه نهادهایی باید پاسخگو باشند از سوی دولت شفافسازی شود. دولت باید فضای کسبوکار را در روستا فراهم کند که این خود نیازمند زیرساختهای اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و محیطزیستی، همراه با برنامهریزی دقیق و بلندمدت است. تجربه بنگاههای زودبازده نشان داده که شتابزدگی و نداشتن برنامه مناسب در حوزه کارآفرینی روستایی، ناموفقیت را در پی دارد.
