«حالا مالک یک اتوبوس بلا استفاده هستم؛ چند ماه است کنار خیابان مانده ام؛ از شهرستان برای کار آمده بودم؛ شرکت، سالها شارژهای غیر قانونی از ما میگرفت؛ نمیدانستم این بلا سرم میآید! » اینها درد و دلهای یک راننده اتوبوس بیکار شده با پایگاه خبری گسترش است.
«کارگران مشغول کار نیستند! » و اگرچه بیشتر رسانههای اقتصادی بر سر بیکاری کارگران بخش تولید، توزیع و فروش با مسئولان کشوری چانه میزنند اما مسئولان شهری نیز باید به داد کارگران بخش خدمات برسند. در میان همه شاغلان در بخش خدمات، رانندگان یکی از تاثیرگذارترین افراد بر جامعه هستند. با وجود این، یک شرکت خصوصی به هفت نفر از رانندگان اتوبوسهای شهری، اتوبوس هایی واگذار کرده که حق تردد در شهر را ندارند. به گزارش خبرنگار پایگاه خبری گسترش ، اگرچه کمتر کسی تا کنون صدای رانندگان اتوبوسهای شهری را شنیده است اما این بار آنها از مسئولان شهری خواستار حمایت شدهاند. طبق قرارداد رانندگان اتوبوس با یک شرکت خصوصی که طرف قرار داد با شرکت اتوبوسرانی است، هر رانندهای که ۱۰ سال با یک اتوبوس کار کند، با پرداخت بخشی از پول این اتوبوسها، مالک آنها خواهد شد. اما شرکت خصوصی چندی پیش در انجام این تعهد کوتاهی کرد. رانندگان که دیدند دستشان به جایی بند نیست، اعتراضهای خود را به رسانههای صوتی و تصویری رساندند و به این ترتیب، شرکت مذکور مجبور به اجرای تعهدات خود شده و طبق قرار داد، مالکیت اتوبوسها را به رانندگان خود (پیش از اتمام موعد قرارداد) واگذار کرد. اما ماجرا اینجا تمام نشد! این اتوبوسهای فرسوده که تا دیروز اغلب در تعمیرگاهها بودند، حالا حتی حق عبور و مرور در شهر تهران را ندارند و این در حالی است که شکل ظاهری این اتوبوسها و قابلیتهای مکانیکی آنها صرفا برای تردد در شهر تهران طراحی شده است. به عبارتی دیگر، رانندگانی که ۱۰سال (یا کمتر) تلاش کردند تا مالک اتوبوسها شوند، حالا صاحب اتوبوسهای بدون استفاده شدهاند و شغلی برای امرار معاش ندارند. این در حالی است که شرکتهای دیگر نیز از پذیرش این اتوبوسها خودداری میکنند و میگویند که با اتوبوسهای شرکت رقیب کار نمیکنند. شهرداری به تذکر کتبی مدیریت امور بازرسی توجه نکرد سعید ترابیان، عضو هیات مدیره سندیکای اتوبوسرانی تهران و حومه پس از این که این اطلاعات را در اختیار خبرنگار پایگاه خبری گسترش گذاشت، گفت: در پی اخراج رانندگان اتوبوسهای شهری، رییس مرکز مدیریت امور بازرسی در نامهای رییس سازمان بازرسی شهرداری تهران را برای اخراج این رانندگان مورد خطاب قرار داده و تذکر داده است که به هیچ عنوان حق اخراج ندارید اما هنوز اقدامی برای بازگشت به کار این رانندگان نشده است.
این راننده اتوبوس شهری اظهار کرد: از سال ۸۴ در سندیکای اتوبوسرانی تهران و حومه، پیگیر حقوق رانندگان هستیم در طی این سالها، پیگیریها موجب اخراج برخی از رانندگان معترض شد. حدود ۳۰ نفر از رانندگان اخراج شده و چهار، پنج سالی این روال ادامه یافت تا سرانجام با حکم دیوان عدالت اداری بازگشت به کار شدیم. بعد از آن شرکتهایی با ۱۰۰ هزار تومان تاسیس و قرار شد تا با دریافت شارژهای ماهانه (۵۰۰ تا ۷۰۰ هزار تومان) از رانندگان به مرور اتوبوسها را به رانندگان واگذار کنند. ترابیان ادامه داد: در ابتدای قرار داد، رانندگان ۱۷.۵ درصد و وزارت کشور ۸۲.۵ درصد هزینه این اتوبوسها را پرداخت کردند و رانندگان مالک چهار دانگ از اتوبوسها شدند و قرار شد، پس از ۱۰ سال کار، دو دانگ دیگر که در مالکیت شرکتها بود نیز (بدون پرداخت وجه اضافه) به رانندگان منتقل شود. وی افزود: اما در نهایت برخی از این شرکتها به تعهدات خود عمل نکرده و مالکیت اتوبوسها را واگذار نمیکردند. مدتی پیش، با حمایت رسانهها مالکیت این اتوبوسها به رانندگان تحویل داده شد اما حالا شرکت، رانندگانی که حق خود را گرفتهاند را اخراج کرده و در واقع اتوبوسها از حرکت ایستادهاند. ترابیان بیان کرد: از رسانهها انتظار داریم تا باری دیگر از حقوق پایمال شده این رانندگان حمایت کنند؛ رانندگانی که سالها عمر و پول خود را صرف خرید اتوبوس هایی بازنشسته کردهاند. شرکت دوباره از ما پول میخواست فردین کرمی، یکی از رانندگان اخراجی در گفتوگو با خبرنگار پایگاه خبری گسترش اظهار کرد: قرار دادهای ما با این شرکت هنوز به پایان نرسیده بود که متوجه شدیم شرکت قصد دارد به تعهداتش عمل نکند. وی در ادامه این گونه توضیح داد: در واقع سال ۸۷، ۲۲ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان (۱۷.۵ درصد کل بهای اتوبوس) را پرداخت کرده بودیم و قرار بود پس از انجام تعهد کاری، بدون دریافت هزینه اضافه این اتوبوسها به نام رانندگان شود و زمانی که ماشین اوراق شد، ماشین جدیدی به ما دهند. اما مدتی پیش، در حالی که هنوز دوره مورد تعهد کاری نگذشته بود شرکت از ما خواست که پول دو دانگ باقی مانده را هم بپردازیم. ما هفت نفر، نماینده ۴۰۰ نفر هستیم کرمی افزود: از آنجایی که نمیخواستیم در سرویس دهی به مردم کوتاهی کنیم، به جای ۴۰۰ نفر، هفت نفر از ما نسبت به حقوق رانندگان پیگیر شدند که این پیگیری، منجر به بیکاری ما ۷ نفر شد. به عبارتی دیگر، اگرچه توانستیم بخشی از حقوق خود را بگیریم اما اتوبوسهای ما از شهریور ۹۶، حق تردد در شهر تهران را ندارد و کنار خیابان ماندهاند. چرا که از این ماشینها به جز شرکت واحد نمیتوان استفاده کرد. به گفته این راننده، مشکل رانندگان دیگر هنوز رفع نشده و امروز حدود ۲۰ اتوبوس دیگر خوابانده شده است. وی افزود: همه ما هفت نفر از شهرستان و به امید کار به تهران آمدیم اما چندین ماه است که اگرچه یک اتوبوس داریم اما کار نداریم. من قبلا ماشین باری داشتم اما به امید این که شبها بتوانم در کنار خانواده ام باشم از سال ۸۸ به شغل اتوبوسرانی درون شهری مشغول شدم. از همان ابتدا هم با این شرکت کار میکردم. اما نمیدانستم که این بلا سرم میآید و آخر و عاقبت کارم این میشود. شارژ ۵۰۰ هزار تومانی گرفتند؛ خدماتی ندادند این راننده بیکار شده، تاکید کرد: در این مدت این شرکت ما را حتی بیمه نکرد و هیچ خدماتی به ما ارائه نداد. با وجود این، ماهی حدود ۵۰۰ هزار تومان بابت شارژ میگرفت. حالا متوجه شدهایم که این شارژها هم به طور غیر قانونی از ما اخذ میشده است. البته امروز مقداری از این شارژها به ما برگردانده شده است و بخشی دیگر را باید از طریق مراجع قضایی پیگیر باشیم. وی گفت: حالا ماندهایم با این مشکلات چه کنیم. ما برای این که از حقمان دفاع کردیم اخراج شدهایم که این انصاف نیست. به همه جا هم مراجعه کردهایم. از مسئولان انتظار داریم که به حقوق ما ۴۰۰ نفر رسیدگی کنند.
