کارشناس صنعت و دبیر سابق انجمن نساجی ایران گفت: طرح ایجاد واحدهای پوشاک در مناطق روستایی هنوز منتشر و اطلاعرسانی نشده است و زوایای آن ناپیداست.
علیرضا حایری در گفت و گو با پایگاه خبری گسترش اظهار کرد: آنطور که از صحبتهای وزیر صنعت، معدن و تجارت و رئیس سازمان برنامه و بودجه برداشت میشود، دولت در این اواخر کلید زده و اجازه برداشت 1.5میلیارد دلار از منابع صندوق توسعه ملی را از مجلس شورای اسلامی گرفته که دولت بخشی از آن و حدود ۵ هزار میلیارد تومان آن را برای اجرای این طرح درنظر گرفته است. وی ادامه داد: همچنین از منابع بانکی ۵ هزار میلیارد تومان به توسعه اشتغال اختصاص یافته است. از این رقم حدود ۲ هزار و ۱۰۰ میلیارد تومان به اجرای طرح توسعه پوشاک در مناطق روستایی به عنوان تسهیلات ۹ درصد سود اختصاص دارد. این رقم و نرخ بهره درنظر گرفته شده مناسب است. آنطور که مشخص شده در ۳۱ استان حدود ۶۰۰ واحد پوشاک روستایی قرار است ایجاد شود که سهم هر استان ۲۰ واحد درنظر گرفته شده است. بنابراین سهم هر استان از منابع نیز حدود ۷۰ میلیارد تومان خواهد رسید که باز هم برای هر واحد صنعتی حدود ۳ تا ۳/۵ میلیارد تومان تسهیلات با بهره ۹ درصد تخصیص مییابد. حایری معتقد است اگر سرانه ایجاد هر شغل را ۹۰ میلیون تومان درنظر بگیریم امکان ایجاد حدود ۲۲ هزار شغل با این اعتبار تعیین شده در طرح توسعه صنعت پوشاک در مناطق روستایی وجود دارد. به گفته این کارشناس صنعت، هر طرح و پروژه که قرار است ایجاد شود باید تعریف مشخص و اهداف مشخص داشته باشد در این طرح میتوان ۳ هدف را درنظر گرفت. اگر هدف ایجاد اشتغال در اختصاص ۲ هزار و ۱۰۰ میلیارد تومان برای اجرای طرح توسعه پوشاک در مناطق روستایی باشد میتوان اشتغال پایدار و اشتغال کوتاهمدت ایجاد کرد. اگر هدف ایجاد واحدهای تولید صادراتی با قابلیت ارزآوری باشد یا اینکه هدف ایجاد واحدهای بنگاهی زودبازده باشد. اما در گفتوگوهای نقل شده از اجرای طرح توسعه پوشاک روستایی از ایجاد اشتغال روستایی، ارزآوری و جلوگیری از قاچاق نام برده شده است. حایری تاکید کرد: اگر این طرح برای ایجاد اشتغال کوتاهمدت در مناطق روستایی برای ۳ یا ۴ سال با منابع درنظر گرفته شده و راهاندازی واحدهای تولیدی کوچک نه از نوع اشتغال پایدار میتواند طرح خوبی باشد. راهاندازی یک واحد صنعتی ۳ میلیارد تومانی در صنعت نساجی و پوشاک میتواند بخشی از تقاضای طبقات متوسط و پایین جامعه و بازار داخل را تامین کند اما توانایی صادرات و ارزآوری و اشتغال پایدار را نمیتواند داشته باشد.
