سارا رشادیزاده / روزنامهنگار
در یک دهه گذشته بسیاری از صنایع توانستند به کمک پروژههای ارتباطات و فناوری اطلاعات در بخشهایی از جمله سرعت در عملیات، بهبود دسترسی به اطلاعات و استفاده درست از آنان تغییراتی مثبت و رو به بهبود را تجربه کنند.
این بهبود نه تنها در حوزه صنایع، بلکه در تغییر وضعیت حوزه ارتباطات و فناوری اطلاعات نیز موثر بود. رونق حوزه فناوری اطلاعات در ایران باعث شد تا در کنار صنایع تولیدی، سازمانها و ارائهدهندگان خدمات هم در نقش سرمایهگذار وارد میدان شوند و بخشی از بودجه سالانه خود را صرف سرمایهگذاری بر پروژههای فناوری اختصاصی خود کنند. این پدیده بیش از هرچیز نقش خود را در حوزه مدیریت منابع انسانی سازمانی به اثبات رسانده است. چرا که به دلیل آنکه پروژههای فناوری اطلاعات نیازمند ارزیابی و آشنایی با روشهای اختصاصی است، شانس اشتغالزایی و ایجاد فرصت کاری برای نیروهای متخصص بیشتر میشود.
از سوی دیگر استخدام نیروهای متخصص در حوزه فناوری اطلاعات و بکارگیری آنان برای سازمانها نیز ارتقای کارآیی و بهرهوری را به همراه میآورد. بسیاری از مدیران سازمانی به این امر اشاره دارند که با استفاده از فناوری در اداره واحد زیر نظر خود، ضمن کاهش خطا، زمان بیشتری برای تصمیمگیری و اجرای آن در اختیار دارند. بر همین اساس هم میتوان گفت استفاده از فناوریهای روز در سازمانهایی که تا دیروز به شیوه سنتی اداره میشدند، به کاهش هزینههای سازمانی منجر میشود. درحالحاضر نقش فناوری اطلاعات در سازمانها به اندازهای پررنگ است که استفاده از این پدیده برای دستیابی به موفقیت به یک ضرورت تبدیل شده است. حتی فراتر از تمام این موارد میتوان گفت فناوری اطلاعات علاوه بر بهبود وضعیت سازمانی، فرصت اصلاح مشکلات گذشته را نیز فراهم میکند. باید توجه داشت که مهمترین عامل در برقراری ارتباطات و استفاده بهینه از فناوری اطلاعات و ارتباطات، ساختار سازمانی است و بر همین اساس هم سرمایهگذاری و استفاده درست از این پدیده به تحول ساختار سازمانی منجر خواهد شد.
در این میان جوامع یا به سوی دوگانگی و شکست روی میگذارند، یا آنکه خود را با تغییرات همگام کرده و به سرعت به سمت رشد و موفقیت حرکت میکنند و از آنجایی که به طور تقریبی همه مدیران سازمانی به دنبال دستیابی به موفقیت هستند، ضرورت برنامهریزی صحیح و آمادهسازی سازمان برای استفاده از مزایای فناوری اطلاعات به شدت احساس میشود. امری که هنوز در بسیاری از سازمانها و به ویژه در حوزه مدیریت منابع انسانی به شدت احساس میشود. ما با وجود آنکه از رشد روزافزون فناوری اطلاعات، نقش آن در پیشرفت کشور و ضرورت استفاده از آن در رقابت با ابرقدرتهای جهان آگاه هستیم، هنوز هم در حوزه استخدام نیروهای متخصص و جایگزین کردن آنها به جای نیروی کار قبلی دچار ضعف هستیم و باید تا زمان از دست نرفته به فکر بازنگری و اصلاح این روند باشیم.
