محققان دانشگاه صنعتی سهند تبریز نانوپوششهایی سنتز کردهاند که پس از سوختن هم ساختار نسبیشان را حفظ میکنند.
به گزارش پایگاه خبری گسترش به نقل از ستاد ویژه توسعه فناوری نانو، مقاومت در برابر حرارت یکی از ویژگیهای ضروری بسیاری از قطعات در صنایع مختلف است. موتورهای احتراق و توربینها در صنایع هوافضا از مهمترین این موارد به شمار میروند. در برخی موارد بهمنظور ایجاد مقاومت به حرارت در یک قطعه و جلوگیری از نفوذ حرارت به آن، از پوششهای مقاوم به حرارت استفاده میشود. پوششهای پایه رزینی از مهمترین این نوع پوششها به شمار میروند. حسین روغنی ممقانی، مجری طرح اظهار کرد: پژوهش حاضر بهمنظور بهبود رفتار حرارتی رزینهای اپوکسی انجام شده است. در این طرح با افزودن نانولولههای کربنی به زمینه رزین اپوکسی و ایجاد یک ساختار نانوکامپوزیتی و متخلخل، مقاومت حرارتی این رزین بهبود داده شده است؛ بهنحویکه رزین نهایی پس از سوختن شکل ساختاری اولیه خود را حفظ کند. به گفته وی، رزین اصلاحشده در این پژوهش این قابلیت را دارد که هم بهصورت پوشش بر روی قطعات در معرض حرارت اعمال شود و هم اینکه با قالبگیری از آن، قطعهصنعتی تولید شود. وی در رابطه با دو رویکرد مورد استفاده در پژوهش بهمنظور افزایش خواص حرارتی رزین اپوکسی گفت: هدف این پژوهش بر مبنای افزایش مقاومت حرارتی و همچنین بهبود میزان حفظ ساختار رزین اپوکسی بعد از سوختن بناگذاری شد. ازاینرو، برای نیل به این اهداف، دو روش مورد استفاده قرار گرفت. وی ادامه داد: روش اول تزریق ساختار مزومتخلخل و هیبریدی متشکل از نانولوله کربنی/سیلیکا به درون رزین اپوکسی و روش دوم اصلاح رزین و نانولولههای کربنی و قرار دادن آنها در ساختار نانوهیبریدی در زمینه سیلیکا بود. محصول بهدستآمده از هر دو روش مقاومت حرارتی و میزان باقیمانده پس از سوختن بالایی از خود نشان دادند. اما محصول بهدستآمده از روش دوم خواص بهتری از خود بروز داد. این امر به سبب ایجاد ساختاری موسوم به در هم تنیدگی کووالانسی ایجاد شده است.
