موضوع پوشش بیمهای آرایشگران را سالها از طریق مجلس پیگیری کردهایم ولی متاسفانه به نتیجه خاصی نرسیدهایم.
گسترشنیوز: بخش زیادی از جامعه کارگری و فنی از پوشش بیمهای محروم است. قشر آرایشگر، نماد بارز این وضعیت ناخوشایند است. به چه دلیل درصد زیادی از این قشر زحمتکش از خدمات بیمهای محروم است؟ برای بررسی جوانب مختلف این موضوع با مسئول روابط عمومی اتحادیه آرایشگران تهران به گفتگو نشستیم. در لابلای گفتگو درباره چند موضوع مهم دیگر هم سخن به میان آمد. با گسترشنیوز همراه باشید.
حمیدرضا شیرمحمدی اظهار داشت: نرخ بیمه به شدت افزایش پیدا کرده است. آرایشگران ناچار هستند یکسوم درآمد خود را صرف پرداخت حق بیمه کنند. سی درصد حقوق برای آرایشگری که روزانه ۱۰ تا ۱۲ ساعت سرپا میایستد و با انواع و اقسام عوارض و بیماریها مواجه میشود بسیار زیاد است. از طرف دیگر متاسفانه بسیاری از بیمهها پوشش مناسبی ندارند. موضوع پوشش بیمهای را سالها از طریق مجلس پیگیری کردهایم ولی متاسفانه به نتیجه خاصی نرسیدهایم.
وی در ادامه افزود: در نامهنگاریهای خود پیشنهاد کردیم که دولت در ارتباط با آرایشگران، مثل بیمهشوندگان ادارات عمل کند و بخشی از هزینه بیمه را تقبل کند. آرایشگران واقعا در این زمینه مظلوم واقع شدهاند. بسیاری از آرایشگران به صورت درصدی کار میکنند و محل ثابتی ندارند بنابراین در عمل مجبور میشوند شخصا هزینه بیمه خود را پرداخت کنند. خود من باوجود ۳۰ سال کار نتوانستهام خود را بیمه کنم. اینها دغدغههای مهمی هستند و وقت آن است که مسولان بیشتر از اینّها به این موضوع بپردازند.
چرا آرایشگران دیر به درآمد میرسند؟
شیرمحمدی در ادامه افزود: دوره شاگردی در حرفه آرایشگری با مشاغل دیگر فرق دارد. شاگرد آرایشگر ممکن است یکسال در کنار استاد خود بایستد و فنون کار و همینطور نحوه رفتار با مشتری را یاد بگیرد. بعد از این دوره، زمان فعالیت عملی فرا میرسد. البته در این مقطع هم، کار از پایه شروع میشود؛ یعنی از کارهای سادهای مثل اصلاح دور سر شروع میکند و کمکم کارهای سختتر به او واگذار میشود. توجه داشته باشید که برای تبدیل شدن به یک استاد خوب و ماهر حداقل باید یک فرایند سه ساله را پشت سر گذاشت.
دنیای آرایشگری متفاوت است
وی در تکمیل بیشتر این بخش از سخنان خود گفت: به عبارت دیگر شاگرد در این فرایند چندساله درآمدزایی برای واحد صنفی نخواهد داشت. حق و حقوق قانونی و کاری از زمانی شروع میشود که شاگرد به مرحلهای برسد که بتواند بهطور مستقل کار کند و به صورت دستمزدی و درصدی برای خود و واحدی صنفی، درآمدزایی کند. بنابراین حقوق شاگردی که به تازگی کارش را شروع میکند به انعام و حقوق جزیی که برایش در نظر گرفته میشود محدود میشود. طبق قانون بیمه، کارفرما موظف است نیروی خود را بیمه کند اما موضوع اینجاست که قانون بیمه ما، مشاغل را به یک چشم میبیند. آیا وضعیت قشر آرایشگر که از تسهیلات مربوط به سختی کار، بیبهره است باید با شرایط مشاغلی که این امکان را دارند یکسان است؟ شرایط هر صنف متفاوت است و باید بازبینی لازم انجام شود.
«وی در بخش بعدی سخنان خود به موضوع مالیات پرداخت و تصریح کرد: چرا باید دو واحد صنفی که موقعیت و متراژ و شرایط یکسانی دارند باید نرخ مالیاتی متفاوتی داشته باشند؟ یکی از آنها به عنوان مثال ۶۰۰ هزار تومان پرداخت میکند و دیگری ۲ میلیون تومان!».
چرا اکثر نیروهای شاغل در صنف آرایشگری بدونقرارداد کار میکنند و در صورت وقوع اختلاف میان آرایشگر و شاگردی که قرارداد ندارد تکلیف چیست و آیا شاگرد و کارآموز میتواند حقوق قانونی خود را مطالبه کند؟ مسئول روابط عمومی اتحادیه ارایشگران مردانه تهران در پاسخ این سوالات اظهار داشت: بالغ بر ۹۰ درصد نیروها بدون قرارداد کار میکنند. شاگرد برای یادگیری این حرفه، مشغول به کار میشود اما در مقطعی از کار و بنا به هر دلیلی تصمیم میگیرد که آن واحد صنفی را ترک کند. او ممکن است به این نتیجه برسد که در آن مغازه بیشتر از این جایی برای رشد و پیشرفت او وجود ندارد. در واقع او به این نتیجه میرسد که برای رشد بیشتر باید پیش استادکار دیگری کار کند. براساس تجربه سیساله خود میگویم که برای موفقیت در این شغل باید حداقل پیش دو یا سه استاد، کارآموزی کرد. آرایشگری از این نظر با رشتههای مختلف ورزشی، فرقی ندارد. آرایشگری هنر است و به اساتید مختلف نیاز است. از طرف دیگر باید دید که شاگرد تا چه اندازه در کار خود منضبط است و تا چه حد در قبال کار سپرده شده به خود، احساس مسئولیت میکند. باید این ابعاد و جوانب را هم در نظر گرفت. طبق قانون، کارفرما بعد از سه ماه موظف است نیروی خود را بیمه کند اما باید توجه داشت که آرایشگری دنیای خاص خودش را دارد. تمامی مشاغل دیگر بازده خاص خود را دارند اما شاگرد آرایشگر حداقل تا یک یا یک سال و نیم، بازده خاصی ندارد. برای همین است که بسیاری از مردم از سپردن اصلاح موی خود به شاگرد تازهکار خودداری میکنند. به عنوان مثال یک کارگر مکانیکی، از همان ابتدا انرژی بدنی زیادی صرف میکند و کارهای مختلفی را به انجام میرساند. طبیعی است که باید برای او باید از همان زمان شروع به کار مبلغی را در نظر گرفت ولی کاری که شاگرد آرایشگر در روزهای اول انجام میدهد در حد جارو زدن و نظافت کردن است. بنابراین نمیتواند بازده مالی داشته باشد. وقتی به درجه استادی رسید میتواند به صورت پنجاه پنجاه کار کند. یک سری صنوف شرایط خاص خود را دارند و باید این تفاوت را در نظر داشت.
