یک گزارش جدید از نیویورک تایمز، احتمال دستیابی به توافقی بزرگ را داغ کرده است. این رسانه مدعی شد که ایران در ازای برداشته شدن تحریم‌های حیاتی مالی و نفتی، با حضور بازرسان بین‌المللی موافقت کرده تا سطح غلظت اورانیوم خود را کاهش دهد و حتی تعلیق غنی‌سازی را تا پایان دوره ریاست جمهوری ترامپ تضمین کرده است.

در شرایطی که آمار‌ها از رشد چندبرابری صادرات نفت ایران خبر می‌دهد، اما شوک‌های ارزی همچنان اقتصاد را می‌لرزاند، بسیاری از تحلیلگران ریشه بحران را نه در میزان فروش، بلکه در مسیر بازگشت پول نفت می‌دانند؛ جایی که تحریم‌ها و شبکه‌های واسطه‌ای بخش بزرگی از درآمد‌های واقعی کشور را می‌بلعند.

یک کارشناس حوزه انرژی گفت: اگر روابط تهران–واشنگتن بر اساس یک توافق جامع بهبود یابد، احتمالا محدودیت‌‌های انرژی به‌ طور تدریجی برداشته شود و با توجه به اینکه شرکت‌‌های امریکایی، به‌ ویژه در حوزه‌‌های فناوری‌ های پاک، گاز طبیعی مایع‌شده و بازیافت گاز فلر فعال هستند، می توان با آنها همکاری کرد.

در حالی‌که ایران با اتکا به شبکه‌ای از نفتکش‌های پنهان برای دور زدن تحریم‌ها فعالیت می‌کند، ایالات متحده از پشتوانه یکی از بزرگ‌ترین ناوگان‌های تجاری جهان بهره می‌برد؛ مقایسه‌ای که تصویری روشن از دو رویکرد کاملاً متفاوت در تجارت انرژی ارائه می‌دهد.

بر اساس اطلاعات غیررسمی و روایت‌هایی که از روندهای پشت‌پرده به گوش می‌رسد، برای تراستی‌هایی که مأمور فروش یا جابه‌جایی منابع نفتی هستند، چارچوب زمانی سخت‌گیرانه‌ای تعریف شده است. این افراد یا نهادها معمولاً تنها دو تا سه ماه فرصت دارند تا وجوه حاصل از فروش را به چرخه مالی کشور بازگردانند و گزارش عملکرد خود را تسویه کنند. این مهلت کوتاه، به‌گونه‌ای طراحی شده که امکان تعویق، تعلل یا بازی با منابع ارزی به حداقل برسد و جریان پول نفت در سریع‌ترین زمان ممکن به مقصد نهایی برسد.

کارشناسان اقتصادی هشدار می‌دهند که بدون برنامه‌ریزی دقیق برای مدیریت درآمد‌های نفتی، ایران در معرض نوسانات شدید اقتصادی و فشار بر بودجه کشور قرار خواهد گرفت.

پس از برگزاری گفت‌و‌گو‌های ایران و آمریکا در مسقط در روز جمعه ۱۷ بهمن، دونالد ترامپ با موضعی تند اعلام کرد واشنگتن دور تازه‌ای از تحریم‌های نفتی علیه تهران را فعال می‌کند و همزمان، برای هر کشوری که وارد مبادلات تجاری با ایران شود، تعرفه‌ای ۲۵ درصدی در نظر خواهد گرفت.

کپلر با انتشار گزارشی نوشت: صنعت دریانوردی برای مقابله با ناوگان سایه ۳۳۰۰ فروندی و تاکتیک‌های پیچیده فریب، رسما از نظارت سنتی عبور کرده و به ست مدل‌های تحلیل ریسک رفتاری روی آورده است. چراکه دیگر نظارت سنتی بر نفت کشور‌های تحریمی کار نمی‌کند و آنها همچنان به فروش نفت خود ادامه می‌دهند. با وجود جهش ۷۷ درصدی تحریم کشتی‌ها در سال ۲۰۲۵، جریان تجارت نفت قطع نشده و با تکیه بر واسطه‌های نوظهور و انباشت نفت روی آب، تاب‌آوری بالایی نشان داده است. صادرات نفت ایران نیز به‌رغم تمام فشار‌ها ثابت مانده و چشم‌انداز آینده آن برای سال ۲۰۲۶ بین سناریو‌های «توافق محدود»، «عقب‌گرد مدیریت‌شده تحریم‌ها» یا «تشدید تحریم‌های ثانویه» در نوسان است.

در شرایطی که نوسانات بازار انرژی و فشار‌های تحریمی همواره سایه سنگینی بر فروش نفت ایران داشته است، نگرانی‌های تازه‌ای در خصوص پایداری صادرات و درآمد‌های ارزی کشور مطرح شده است. کارشناسان اقتصادی با اشاره به چالش‌های چندوجهی از جمله تخفیف‌های سنگین فروش، رقبا در بازار اوپک پلاس و ریسک‌های بالای انتقال پول، هشدار می‌دهند که تداوم روند فعلی بدون اصلاح ساختار‌های فروش و بانکی، می‌تواند توازن بودجه و ثبات بازار ارز را با مخاطرات جدی مواجه سازد.

بر اساس گزارش‌های رسمی بانک مرکزی، نیمهٔ آغازین سال ۱۴۰۴ شاهد افزایش ۱.۱ درصدی در حجم تولید و فروش نفت به بازارهای جهانی بوده است؛ افزایشی که در سایهٔ رکود گستردهٔ اقتصادی و در کنار کاهش ۰.۶ درصدی کل تولید ناخالص ملی رقم خورده و نشان‌دهندهٔ شکنندگی رشد در بخش هیدروکربنی در میان انقباض کلی اقتصاد است.

مدیر پیشین امور بین‌الملل شرکت ملی نفت ایران عنوان کرد: تراستی‌ها مجبور هستند که از کانال‌های خاصی پول نفت را منتقل کنند. تاکنون چندین بار پیش آمده است که این کانال‌ها لو رفته و بسته شده‌اند. به همین دلیل تا آنها بخواهند کانال‌های جدیدی ایجاد کنند، قاعدتا زمان می‌برد و تاخیراتی در این روند قطعا پیش می‌آید. گاهی اوقات این قضیه توامان می‌شود و چند شرکت با هم لو می‌رود و این موضوع چیز جدیدی نیست. از سال‌های اول تحریم این جریانات اتفاق افتاده و پیوسته این موضوعات نیز پیش آمده است. اما در شرایط موجود فکر می‌کنم که جنگ تبلیغاتی نیز در این قضیه بی‌تاثیر نبوده است و به این موضوع دامن زده است.

تحریم‌های جدید نفتی آمریکا در مقطعی اعمال شده که سطح تنش‌های سیاسی و نظامی میان تهران و واشینگتن در هفته‌های اخیر به شکل محسوسی افزایش یافته است.

بر اساس تازه‌ترین گزارش‌های منتشرشده از سوی منابع بین‌المللی رصد بازار انرژی، حجم نفت ذخیره‌شده ایران در نفتکش‌ها و مخازن شناور دریایی روندی افزایشی پیدا کرده است؛ به‌طوری که برآوردها نشان می‌دهد میزان این ذخایر در حال حاضر به رقمی بین ۱۶۶ تا ۱۷۰ میلیون بشکه رسیده و بخش قابل توجهی از صادرات بالقوه کشور عملاً به شکل معلق روی آب باقی مانده است.

عراق در پی دریافت معافیت ۶ماهه برای لوک‌اویل از آمریکا

تحریم‌های غرب، لوک‌اویل را در عراق فلج کرد؛ فورس ماژور در «غرب القرنه-۲» و اخراج کارکنان خارجی، تهدیدی جدی برای تولید ۹ درصدی نفت عراق است.

قیمت نفت پس از دیدار ترامپ و نخست‌وزیر مجارستان و امیدواری درباره واردات نفت روسیه، با وجود افزایش تولید اوپک، اندکی رشد کرد.

واشنگتن با اعمال فشار صریح بر آنکارا، خواستار قطع روابط انرژی ترکیه با مسکو و تهران شده است. این در حالی است که ترکیه در تلاش برای تبدیل شدن به قطب گازی منطقه، در حال سرمایه‌گذاری سنگین بر واردات LNG از آمریکا و توسعه منابع داخلی است، اتفاقی که می‌تواند معادلات قراردادهای بلندمدت گازی با روسیه و ایران را در آستانه انقضا به چالش بکشد و نقشی مبهم در توازن قدرت منطقه‌ای ایفا کند.

ایران در تولید روزانه نفت از امارات متحده عربی عقب افتاده و جایگاه سومین تولیدکننده اوپک را از دست داده است.

وزارت خزانه‌داری آمریکا اعلام کرد ده‌ها فرد و شرکت در هنگ‌کنگ و امارات را به اتهام هماهنگی انتقال‌های مالی و رمزارزی از محل فروش نفت ایران به نفع سپاه قدس و وزارت دفاع، تحریم کرده است.

وزارت خزانه‌داری آمریکا شبکه‌ای از شرکت‌ها و کشتی‌های تحت رهبری یک تاجر عراقی-کویت را به اتهام قاچاق نفت ایران با پوشش نفت عراق تحریم کرد و مدعی شد این اقدام صدها میلیون دلار درآمد برای ایران و این تاجر ایجاد کرده است.