در دهه‌ای که جهان با شوک‌های هم‌زمان اقلیمی، ژئوپلیتیکی و اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کند، انعطاف‌پذیری و امنیت زنجیره تأمین بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. در این میان، بنادر خشک به‌عنوان نقطه تلاقی فناوری و لجستیک نوین، نقشی کلیدی در کاهش هزینه‌ها، تسریع ترخیص کالا و ارتقای پایداری حمل‌ونقل ایفا می‌کنند. ایران، با موقعیت جغرافیایی ویژه و ظرفیت‌های بالقوه فراوان، در آستانه بهره‌برداری از فرصت استراتژیک تبدیل شدن به هاب لجستیکی منطقه‌ای است؛ فرصتی که می‌تواند ضمن کاهش آسیب‌پذیری در برابر تحریم‌ها و تنش‌های منطقه‌ای، اقتصاد کشور را به مسیر رشد پایدار هدایت کند.

کریدور شمال-جنوب به عنوان یکی از محورهای حیاتی حمل و نقل بین‌المللی، نقش مهمی در توسعه اقتصادی و افزایش تجارت خارجی ایران ایفا می‌کند. این کریدور با اتصال دریای خزر به خلیج فارس، مسیر ترانزیتی کوتاه‌تر و سریع‌تری برای جابه‌جایی کالاهای صادراتی و وارداتی فراهم می‌کند و به کاهش هزینه‌های لجستیکی کمک می‌کند. برای دولت ایران، توسعه این کریدور فرصتی است تا جایگاه کشور را به عنوان هاب منطقه‌ای حمل و نقل تثبیت کند.

تقویت روابط تجاری ایران و روسیه در سال‌های اخیر به یکی از اولویت‌های راهبردی دو کشور تبدیل شده است، به‌ویژه در شرایطی که تحریم‌ها و محدودیت‌های بین‌المللی، نیاز به همکاری اقتصادی منطقه‌ای و بین‌المللی را افزایش داده‌اند. این همکاری‌ها شامل بخش‌های متنوعی از جمله انرژی، حمل‌ونقل، کشاورزی، صنایع معدنی، فناوری و زیرساخت‌های دریایی و بندری می‌شود.

بندر خشک یک بندر درون‌سرزمینی چندمنظوره است که به‌طورمستقیم توسط جاده یا راه‌آهن به بندر دریایی وصل است و مرکزی برای انتقال کالاها به مقصدهای داخلی است.

بندر خشک عموما به‌طور مستقیم به‌وسیله راه‌آهن به بندر دریایی متصل می‌شود و مرکزی برای انتقال کالاها به مقاصد داخلی است.