سمیه گلپور، فعال حوزه کارگری، در تحلیل وضعیت اشتغال زنان پس از شوک‌های اقتصادی و اجتماعی سال ۱۴۰۴، از پدیده‌ی «اولین قربانیان تعدیل» پرده برداشت. وی با اشاره به اینکه بیش از ۷۰ درصد زنان کارگر اسیر قراردادهای موقت، سفیدامضا یا فاقد بیمه هستند، تأکید کرد که تصورات سنتی کارفرمایان و تمرکز زنان در مشاغل آسیب‌پذیر، باعث شده تا زنان نان‌آور در بزنگاه‌های بحرانی، اولین گروهی باشند که با خطر اخراج و سقوط معیشتی مواجه می‌شوند.

حقوق پایین و نابرابری جنسیتی، داستانی تلخ از استثمار در شهرستان‌هاست. با وجود صحبت از حداقل حقوق وزارت کار، بسیاری از کارگران حقوقی بین ۱۰ تا ۱۱ میلیون تومان دریافت می‌کنند، در حالی که زنان در مشاغلی مانند بسته‌بندی و فروشندگی، با حقوق‌های ناچیز و بدون امنیت شغلی، به سر می‌برند.

زینب زمانی، فعال حوزه کارگری، می‌گوید: زنان جامعه کارگری علاوه بر اشتغال در محیط تولیدی کشور باید در خانواده هم نقش داشته باشند، حمایت‌های کارفرما‌ها و دولت از زنان کارگر و کارمند به حفظ سلامت جامعه منجر خواهد شد.

مرضیه احمدی‌فر، جامعه‌شناس، درباره معضل خشونت علیه زنان کارگر می‌گوید: «این معضل در جهان امروز و با توجه به قوانین مدرن و نظارت فعالان حوزه‌های مختلف بر زندگی زنان کارگر هنوز هم یکی از چالش‌هایی است که زنان در سراسر دنیا با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند اما بررسی این موضوع در ایران نیازمند نگاه به نکاتی است که تا حدودی جامعه ما را از بقیه مستثنی می‌کند.»

مراسم گردهمایی تجلیل از زنان کارگر نمونه امروز (سه‌شنبه، ۶ اردیبهشت) در ساختمان خانه کارگر برگزار شد.