وقتی کارگر می‌داند ادامه کار ممکن است جانش را بگیرد، اما توقف کار می‌تواند به قیمت از دست دادن شغلش تمام شود، انتخاب میان «نان و جان» دیگر یک انتخاب واقعی نیست. با وجود به‌رسمیت‌شناخته‌شدن حق امتناع از کار ناایمن در چارچوب کنوانسیون ۱۵۵ سازمان بین‌المللی کار و تدوین مقررات داخلی برای اجرای آن، فعالان کارگری معتقدند قراردادهای موقت، گسترش پیمانکاری و ترس از اخراج، همچنان دست کارگران را برای متوقف کردن کار در شرایط خطرناک بسته است؛ مسئله‌ای که در حوادث مرگبار کار، بار دیگر این پرسش را پیش می‌کشد: اگر کارگر حق دارد «نه» بگوید، چرا هنوز برای حفظ جانش باید شغلش را به خطر بیندازد؟

آمارهای رسمی نشان می‌دهد نرخ حوادث ناشی از کار در ایران در حال افزایش است و سالانه بیش از دو هزار کارگر جان خود را از دست می‌دهند. کارشناسان تاکید دارند که مشکل اصلی، ضعف قوانین نیست، بلکه کمبود نظارت، اجرای ناقص مقررات ایمنی و مشارکت ناکافی کارگران و تشکل‌های صنفی در بازرسی‌هاست.

گرمازدگی در محیط کار، تهدیدی خاموش اما مرگبار است که هر سال جان کارگران را می‌گیرد. آمارهای جهانی نشان می‌دهد نیمی از افرادی که دچار حمله گرمایی می‌شوند، ممکن است فوت کنند. با افزایش دمای هوا و نبود زیرساخت‌های مناسب، چگونه می‌توان از این خطر مهلک در امان ماند؟

فرشاد اسماعیلی، پژوهشگر حقوق کار، حادثه مرگبار بندر شهید رجایی را نشانه‌ای از تبدیل شدن «ایمنی کار» به مسئله‌ای سیاسی در کشور می‌داند و تأکید می‌کند که تا زمانی‌که سیاست‌گذاری کلان در حوزه کار و معیشت اصلاح نشود، نمی‌توان به بهبود اوضاع کارگران امید بست.

علی مهدوی، کارشناس ایمنی کار گفت: باید از مسئولان سوال کرد که آیا واقعا سود پیمانکار مهم‌تر است یا جان کارگر. چرا هیچ نظارتی بر اجرای مصوبات صورت نمی‌گیرد. چرا نباید در چنین شرایطی ناظران حضور داشته باشند و کارگاه‌ها را حداقل در ساعات اوج گرما وادار به تعطیلی کنند.