فقر زنان صرفا یک محرومیت اقتصادی نیست، بلکه ساختاری چندبعدی دارد که در تعامل با نابرابری‌های جنسیتی، فرهنگی و قانونی، پیامدهای پیچیده‌ای بر سلامت جسمی، روانی و اجتماعی آنان برجای می‌گذارد. این فقر به معنای محدودیت در ظرفیت‌ها، فرصت‌های شغلی، روابط اجتماعی، مشارکت در تصمیم‌گیری و دسترسی به منابع است و در نهایت، توانمندی زنان برای داشتن زندگی پایدار را کاهش می‌دهد.

هشدار تازه یک نماینده مجلس درباره احتمال پیوستن دهک هشتم به جمع فقرا و عبور جمعیت فقیر کشور از ۵۵ میلیون نفر، بار دیگر عمق بحران معیشتی و گسترش فقر در ایران را برجسته کرده است؛ بحرانی که ریشه در تورم مزمن، کاهش قدرت خرید و اشکالات ساختاری در نظام دهک‌بندی دارد و به گفته کارشناسان، می‌تواند بخش بزرگی از طبقه متوسط را نیز به زیر خط فقر سوق دهد.

یک کارشناس مسائل اقتصادی، با تأکید بر اینکه «تورم مادر همه بحران‌های اقتصادی ایران است»، هشدار داد که ادامه روند کنونی فقرا را فقیرتر و ثروتمندان را ثروتمندتر می‌کند. او استقلال بانک مرکزی، اصلاح ساختار مالی دولت و کاهش هزینه‌های عمومی را تنها راهکارهای پایدار برای مهار تورم دانست و تأکید کرد که مبارزه با تورم باید اولویت شماره یک کشور باشد.

سخنگوی دولت از خط فقر ۶ میلیون و ۱۲۸ هزار و ۷۳۹ تومانی ماهانه برای هر فرد در سال ۱۴۰۳ خبر داد؛ محاسباتی که نرخ فقر را به ۳۶ درصد رسانده و بالاترین سطح از ابتدای دهه ۱۳۹۰ است. تورم مزمن بالای ۳۰ درصد، رشد اقتصادی ناکافی ۳.۱ درصدی، شوک‌های ارزی و سیاسی، و سیاست‌های حمایتی ناکارآمد، اقشار متوسط و فرودست را به تله فقر کشانده و پدیده شاغلان فقیر را گسترش داده‌اند. کارشناسان بر لزوم کاهش ریسک‌های سیاسی، اصلاحات اقتصادی و مهار تورم برای جلوگیری از فاجعه سوءتغذیه و تهی شدن سفره‌ها تأکید دارند.

در حالی که تورم افسارگسیخته و تحریم‌ها سفره خانوارهای ایرانی را کوچک‌تر کرده، آمار رسمی نشان می‌دهد خط فقر برای یک خانواده ۳.۳ نفره به حدود ۲۰ میلیون تومان رسیده است. با حداقل دستمزد ۱۰.۳ میلیون تومانی، یک‌سوم تا نیمی از جمعیت کشور زیر خط فقر به سر می‌برند و حتی طبقه متوسط در خطر سقوط به این ورطه است. کارشناسان هشدار می‌دهند که بدون اصلاحات عمیق اقتصادی، فقر به بحرانی ملی تبدیل خواهد شد.

گزارش اخیر مرکز پژوهش‌های مجلس نشان می‌دهد که نرخ فقر به بیش از یک‌ سوم جمعیت کشور رسیده است.

خط فقر یکی از متغیرهای اقتصادی است که همواره موردتوجه مردم قرار دارد. این در حالی است که دهه ۹۰ برای اقتصاد ایران پیامدهای مناسبی در پی نداشت.