در نوجوانی دیده بودم‌شان... سرپناه‌شان هم مثل بدن‌های‌شان زائده‌ای جدا مانده از پیکره بود؛ بیرون افتاده از مرزهای انسانیت! صبح و شام در زندگی‌ام تردد داشتند. در واقع نوجوانی‌ام با دیدن آن رنج‌ها گذشت. ابتدای دهه ۸۰ تنش بازار مسکن و مشکلات اقتصادی باعث شد چند سالی گذرمان به یکی از محلات حاشیه‌ای غرب تهران به‌نام «حصارک» بیفتد؛ محله‌ای که اغلب ساکنانش افغانستانی بودند و در پی جنگ و بی‌خانمانی به ایران مهاجرت کرده بودند؛ گویا سکونتگاه‌های ‌غیررسمی، مکان مناسبی برای بدن‌های به رسمیت شناخته‌نشده آنها بود. من در این مکان با کودکان افغان همبازی بودم.